Bahaa Eleyan
Anoek Hofkens
Anoek Hofkens
Contributor

Waarom vooral millennials de straat op gaan in Gaza

Bahaa Eleyan (28) uit Gaza verloor vele kennissen bij het gewelddadige optreden van het Israëlische leger begin deze week. Dit is waarom vooral millennials uit de Gazastrook bij de grens gingen demonstreren.

Bahaa Eleyan
Bahaa Eleyan is 28 jaar en woont in Gaza

Bijna zestig doden en meer dan tweeduizend gewonden. Daarmee eindigde de bloederige protestdag afgelopen maandag waarop duizenden Palestijnen demonstreerden op de grens tussen Israël en Gaza. Daar lieten zo’n 35.000 Palestijnen aan de wereld weten: wij willen Palestina terug. Het gebied dat jaren geleden in stukken werd opgedeeld en waarvan één deel de naam ‘Israël’ kreeg.

Het hele Israël/Palestina conflict is een ongelooflijk lang en complex verhaal. Maar om toch iets te kunnen begrijpen van waarom deze Palestijnen blijven protesteren, spreek ik met Bahaa Eleyan (28). Hij woont in de stad Gaza en legt uit waarom vooral zijn generatie de straat op gaat - met gevaar voor eigen leven - ondanks dat niets erop wijst dat er ooit wat gaat veranderen.

“Gaza is gewoon een normale stad”

Anders dan je misschien denkt, heeft Bahaa gewoon een normaal leven, zegt-ie. Hij heeft een baan bij een lokale NGO, woont bij zijn ouders met zijn zus en twee broers. En zoekt af en toe zijn derde broer op die naar het buitenland is verhuisd. Dat gaat niet heel makkelijk, want de grens van de Gazastrook is potdicht en gaat alleen eens in de paar maanden open (en dan maar voor een paar dagen, dus je moet geluk hebben als je als een van de duizenden op dat moment het land in of uit kan). Maar dit beïnvloedt zijn dagelijkse leven niet, zegt hij. Hij doet gewoon zijn boodschappen en heeft gewoon toegang tot het internet.

Bahaa
Anders dan je misschien denkt, vindt Bahaa dat hij gewoon een normaal leven heeft

Bahaa: “Gaza is in principe een normale stad. Wat wel een probleem is, is dat het heel slecht gaat met de economie. De werkloosheid is hoog en veel mensen hebben moeite om rond te komen. En ja, het is hier soms onrustig, maar ik leef niet dagelijks in de angst dat er iets gaat gebeuren. Ik ben ermee opgegroeid, ik ben het gewend.”

Maar dan is hij even stil. En vult hij aan: “Het is wel zo dat áls er iets gebeurt, het in één keer helemaal mis is. En dat kan elk moment gebeuren. Dat er ineens een bom valt en je op de verkeerde plek bent. Of dat je erover hoort en je je afvraagt of er weer mensen zijn geraakt waar je om geeft.”

Game over, maar toch ook weer niet

Afgelopen maandag was zo’n moment waarop het helemaal mis ging. Het was de zeventigste verjaardag van Israël en de Verenigde Staten verhuisde haar ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem. “Sinds eind maart gingen mensen al dagelijks de straat op, en ze bleven gaan. Vreedzaam, zonder wapens. Om ons thuisland terug te claimen en daar een beter bestaan op te bouwen. Maar na afgelopen maandag blijft iedereen thuis. Het is te veel. Er zijn te veel doden gevallen, veel vrienden van vrienden en mensen die ik ken uit de buurt. Gaza is maar een kleine stad, iedereen kent elkaar. Zelfs vrouwen en kinderen zijn doodgeschoten. Het was te gewelddadig.”

Na afgelopen maandag blijft iedereen thuis. Het is te veel.

Bahaa Eleyan (28)

Maar dat is nog niet eens de voornaamste reden dat iedereen thuis blijft, denkt Bahaa. Hij merkt aan alles dat de meeste mensen om hem heen de moed beginnen te verliezen. “We hebben het deze week gezien: de wereld komt niet voor ons op. Israël wordt niet aansprakelijk gehouden voor haar daden.” Dat, samen met de verhuizing van de ambassade van de Verenigde Staten, wat voelt alsof hun hoofdstad is gestolen, lijkt een ‘game over’ voor de Palestijnen.

Bahaa
Bahaa: "Iedereen heeft ons verlaten, zo voelt het."

“Israël is te sterk, we voelen ons verslagen. Het zijn hele droevige dagen voor ons, ik kan het niet goed uitleggen. Iedereen heeft ons verlaten, zo voelt het.”

Maar tegelijkertijd zegt Bahaa dat er ook veel ontevredenheid is over hoe het conflict van maandag is afgelopen. Want: waar wacht de wereld op? Welke acties gaan de wereldleiders nemen als tegenreactie hierop? Als de wereld niets doet, zou het zomaar kunnen dat de Palestijnen wél weer opstaan en het heft opnieuw in eigen handen gaan nemen.

Die jaren negentig generatie

“De mensen hier zijn al lange tijd offers aan het brengen. We hebben veel mensen verloren, en zijn verbannen van ons land. Die drang om het heft in eigen handen te nemen, is er. Dat was ook wat de demonstraties die in maart begonnen in de eerste plaats aanwakkerden.” De jonge generatie - de generatie van Bahaa - die geboren is in de jaren negentig, gingen de straat op omdat niemand anders iets deed.

“Zij zijn het vertrouwen kwijt in onze politieke partijen, die niets anders lijken te doen dan alleen maar ruzie met elkaar te maken. Daarbij zijn ze de economische situatie in ons land, de werkloosheid, spuugzat. En ik snap ze wel. Dit zijn onze beste jaren, die willen we niet depressief en hopeloos doorbrengen. We willen iets opbouwen voor de toekomst.”

Op de demonstratie waren mensen van alle leeftijden, maar de echte actievoerders - degenen de beweging voortstuwen - die behoren volgens Bahaa tot de ‘jaren negentig generatie’. “Hun enige en ultieme doel is het claimen van hun land. Het land van de Palestijnen: Palestina.”

Israël geeft niet zomaar op

Ondanks dat Bahaa tot deze generatie behoort en er precies hetzelfde als hen in staat, ging hij niet demonstreren. Hij denkt niet dat het de manier is om hun thuisland terug te winnen. “Ik betwijfel niet de daad, ik denk dat het heel goed is om je mening te uiten en op te komen voor waar je recht op hebt. Maar ik betwijfel of het zo effectief is.” Hij vindt het te gevaarlijk. “Je kunt heel makkelijk doodgaan en dat terwijl er heel weinig kans is om echt een verschil te maken. Israël geeft echt niet zomaar op. Dat hebben we nu gezien, maar dat zie ik eigenlijk mijn hele leven al. Elk vredesakkoord wordt op een bepaald moment verbroken. Elk nieuw conflict is bloederiger dan het vorige. En telkens weer komen wij Palestijnen er slechter uit.”

Maar helemaal niets doen is ook geen optie. “We moeten druk blijven zetten en opkomen voor onze rechten, alleen is de vraag nog ‘hoe’. De afgelopen achttien jaar is er geen rust geweest in onze regio. Dat moet veranderen. Mensen zijn verloren, verdrietig, maar dat betekent niet dat ze geen hoop meer hebben. Juist op het moment dat alles misgaat, is hoop hetgeen dat kan zorgen voor een betere toekomst. Hoe donker die er nu voor ons ook uitziet.”