Foto: Instagram
Foto van Eva Jinek

De diepere betekenis van dat gouden naamkettinkje dat je draagt

De kans is bestaat dat je zelf rondloopt met zo’n ‘lekker hip’ naamkettinkje, en anders ken je geheid iemand die er één heeft. Maar er zit een fascinerende en vrij onbekende geschiedenis achter dit kleinood.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Je kent ze wel die kleine gouden kettinkjes van je naam, meestal geschreven in een dikgedrukt en krullerig lettertype. De kettinkjes zijn anno 2018 weer volop in het modebeeld terug te vinden, maar ze gaan natuurlijk al veel langer mee.

Toen Sex and the City nog een hit was op televisie, stonden de kettinkjes een tijdlang zelfs bekend als ‘Carrie necklaces’. Vernoemd naar het hoofdpersonage van deze serie, Carrie Bradshaw. Maar de geschiedenis van de naamketting gaat natuurlijk al véél langer terug. The Guardian legt daarom in een korte video uit wat de diepere laag is achter deze modehype.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Het naamplaatje is ontstaan in de jaren 70. Het kettinkje hoorde als het ware bij het proces van volwassen worden van jonge zwarte vrouwen. Want zo makkelijk was het niet om een sleutelhanger met je naam erop te vinden als je geen Anne of Lisa heette.

Marcel Rosa-Salas maakt een documentaire over het naamplaatje en legt uit aan The Guardian: “Ik kreeg mijn eerste naamplaatje toen ik een jaar of tien was. Ik moest mijn moeder er nog wel van overtuigen dat ik ‘verantwoordelijk’ genoeg was om zelf zo’n ketting te hebben. Het was toch best duur.”

Je plek vinden en claimen

Gepersonaliseerde naamkettinkjes waren dus eigenlijk een manier om je naam te erkennen en zichtbaar te maken. En dat was nodig volgens professor Oneka LaBennett van Cornell University: “In de jaren 70 en 80 waren er niet zoveel voorbeelden van jonge zwarte vrouwen in de populaire cultuur. Maar ja, we waren toch op zoek naar onze identiteit.”

In deze periode ontstond ook de hiphopcultuur in New York. En die bestond niet alleen uit muziek, maar ook uit breakdance, graffiti en mode. “Hiphop was heel modieus en sieraden hoorden daarbij,” vertelt journalist Grace Shutti.

De naamketting was in deze tijd populair in buurten zoals Harlem en Brooklyn in New York en werd vooral gedragen door Afro-Amerikanen en Puerto-Ricanen. Maar zoals wel vaker het geval is, duurde het niet lang voordat de naamketting werd geadopteerd door de massa.

Opgeblazen door Sex and the City

En Patricia Field, de beroemde stylist van Sex and the City, is daar verantwoordelijk voor. Hoofdpersonage Carrie heeft het naamkettinkje mainstream gemaakt. Dat terwijl ze er zelf nog naar verwijst als ‘ghetto gold’.

Foto: Carrie met haar kettinkje, still uit Sex and the City
Foto: Carrie met haar kettinkje, still uit Sex and the City

Maar omdat Sex and the City zo’n doorslaand succes was, werd het naamkettinkje al gauw overgenomen door grote winkelketens zoals Walmart. Maar dan wel weer met ‘witte namen’. Jeweetwel, de Anne’s, Lisa’s en Jennifers die we ook al van de sleutelhangers kennen.

Culturele erfenis

Dat is best wel zonde eigenlijk, want veel van de mensen die nu een naamkettinkje dragen, hebben geen flauw idee van de ervaringen die Afrikaanse of Zuid-Amerikaanse jonge vrouwen. Zij zien het gewoon als een leuke ketting.

Wat dus ooit als ‘ghetto’ werd gezien, is nu mode. En daar moeten we volgens professor LaBennett bij stilstaan: “Op het moment dat de ‘witte maatschappij’ lekker los wil laten en gek wil doen, dan passen onze tradities heel goed in het modebeeld en worden ze massaal overgenomen.”

Dat betekent niet dat we nu en masse onze naamketting in de wilgen moeten hangen. Maar als je er één met plezier draagt, is het wel zo fijn om het échte verhaal achter de ketting te kennen. In plaats van in het sprookje van de ‘Carrie necklace’ te blijven geloven.

Bron: 
The Guardian