donor
Foto van Eva Jinek

Onbekende donor geeft nier aan nierpatiënt

Een donor moet namelijk altijd anoniem blijven, tenzij hij doneert aan een familielid, vriend of kennis in nood.

Louis Ekas hoorde op tv het verhaal van Razia die een nier zocht. Meteen flitste het door hem heen, “dit wil ik doen”. Helaas bleken Razia en hij geen match te zijn qua bloed. Maar de wens om een nier te doneren bleef. Wel had Louis als lichte voorwaarde,  dat hij zijn nier wilde doneren aan een vader of moeder. 

Louis klopte aan bij de verschillende transplantatiecentra in Nederland. Vier weigerden hem. Je mag namelijk alleen anoniem doneren of aan een familielid, vriend of kennis in nood. Met zijn ‘milde wens’ viel hij er tussen.

Louis deed zijn verhaal in de krant. Ed las het artikel en via Stichting Donorplein zijn ze toen met elkaar in contact gekomen.

Het is een aanslag op je lichaam, je sociale leven en je werk.

Ed, donorpatiënt

Ed vertelt hoe zwaar het leven als patiënt is. 3 keer per week 3 uur lang aan de dialyse om zo 52 liter bloed schoon te spoelen. “Het is een aanslag op je lichaam, je sociale leven en je werk.” Met de nier van Louis zal hij heel erg geholpen zijn. In elk geval een nierfunctie van 50% krijgen.

Hans Bart, directeur van de nierpatiëntenvereniging, zegt dat je inderdaad geen sociale wensen aan je nierdonatie mag koppelen in Nederland.  Er zijn twee vormen van donatie, postmortale en levende. De postmortale is slecht geregeld in NL,  slechts 15 nieren per miljoen inwoners. Onvergelijkbaar met Spanje. Maar wat mensen vaak niet weten is dat ook levend doneren zoals Ed. Natuurlijk niet voor geld want je wil geen orgaanhandel in Nederland.