Foto: Getty
Foto van Eva Jinek

Het is lang zo gek nog niet om een denkbeeldige vriend te hebben (en te houden)

Had jij vroeger ook een denkbeeldige vriend? Of projecteer je je gevoelens liever op je kat? Dat is helemaal niet gek en kan juist best wel gezond zijn volgens psychotherapeut Philippa Perry. In The Guardian legt ze uit waarom!

Foto: Getty
Foto: Getty

Volgens de psychotherapeut is er namelijk één ding wat mensen heel graag willen: de wereld om hen heen begrijpen. Hierbij kan het helpen om stukjes van onze eigen persoonlijkheid te projecteren op andere mensen, op dieren, op dingen óf op stukjes van onze fantasie.

Stukjes van jezelf projecteren

“Denkbeeldige vrienden zijn onderdeel van onze fantasie, maar ze belichamen wel degelijk echte stukjes van jezelf,” legt Perry uit. En voor sommige mensen is dit een hele handige uitkomst. Vooral als je het lastig vindt om over je gevoelens te praten.

Moeite met je eigen gevoelens

De psychotherapeut geeft het voorbeeld van haar eigen vader: “Hij kon het absoluut niet aan om zich kwetsbaar op te stellen.Dus als je hem vroeg hoe het ging, dan zei hij altijd ‘goed’. Maar als je dan écht wilde weten hoe hij zich voelde, moest je vragen hoe het met de hond ging.”

Dan kon Perry’s vader zijn gevoelens wél onder woorden kon brengen: “Dan zei hij iets in de trant van: ‘oh de hond voelt zich depressief omdat ik mijn heup heb gebroken’,” vertelt de psychotherapeut. “Hij wilde de depressieve of verdrietige kant niet herkennen in zichzelf, dus projecteerde hij deze op de hond.”

Biddie de denkbeeldige muis

De meeste kinderen hebben niet eens een huisdier nodig om hun gevoelens te vertalen, omdat ze minder bewust bezig zijn met wat echt is en wat fantasie is. Zo had Perry’s dochter een denkbeeldig muizenvriendje genaamd Biddie. Dit kleine vriendje maakte allerlei wilde avonturen mee en Perry’s dochter projecteerde ook een deel van haar gevoelens op het denkbeeldige knaagdier. Maar toen het om het verwerken van een overleden tante ging, was Biddie te belangrijk om zo’n groot gevoel aan op te hangen. De oplossing: een denkbeeldige goudvis.

De verzonnen goudvis ging dood

Toen Perry haar dochter uit school haalde, vertelde haar juf dat ze in de klas had verteld over haar goudvis die was doodgegaan. Perry begreep eerst niet waar de juf het over had omdat ze helemaal geen goudvis hadden thuis.

Foto: Ricky Kharawala, Unsplash
Foto: Ricky Kharawala, Unsplash

In werkelijkheid was Perry’s favoriete tante overleden en daar was ze heel verdrietig over. Achteraf realiseerde de psychotherapeut zich dat haar dochter de goudvis had verzonnen, zodat het rouwproces tastbaar en begrijpelijk werd voor haar.

Omdat onze gevoelens echt zijn, maakt het volgens Perry totaal niet uit of we die gevoelens een plek geven met behulp van denkbeeldige vrienden of ‘echte’.

Dus heb jij ook nog een denkbeeldige vriend? Geen probleem, als dat jouw manier is om je gevoelens te uiten is daar niets mis mee.

Bron: 
The Guardian