Pillen
Foto van Eva Jinek

Deze vrouw werkt aan een pil tegen eenzaamheid, en ze is dichterbij dan je denkt

Steeds meer mensen voelen zich alleen, en helaas is daar nog geen geschikte behandeling voor. Maar als het aan deze vrouw ligt, komt daar binnenkort verandering in. Er wordt as we speak namelijk hard gewerkt aan een pil tegen eenzaamheid.

Pillen
Stephanie Cacioppo zoekt naar een medicijn tegen eenzaamheidUnsplash

De zoektocht naar het medicijn begon allemaal bij neurowetenschapper John Cacioppo Samen met zijn vrouw, Stephanie Cacioppo, directeur van the Brain Dynamics Lab aan the University of Chicago Pritzker School of Medicine, wijdde hij zijn leven aan het vinden van een medicijn tegen eenzaamheid. Want, als er medicijnen zijn voor depressies en angst, waarom dan niet tegen sociale isolatie?

Overlijden

Jarenlang zochten ze zij aan zij naar hét medicijn tegen eenzaamheid, totdat John Cacioppo overleed. Zijn overlijden zorgde ervoor dat hun gezamenlijke onderzoek nog relevanter werd voor Stephanie zelf. Ineens stond ze er alleen voor. Zij vertelt aan Medium: “Ik pushte mezelf tot het uiterste nadat John overleed. Ik ging hardlopen met de temperatuur onder het vriespunt en ging net zolang door tot mijn spieren en longen vlamden van de pijn. Die fysieke pijn vond ik minder erg dan de pijn die ik had door zijn dood. De pijn van het hardlopen was niks vergeleken met die emotionele, intense pijn van het verlies van de liefde van mijn leven.” Maar juist door de pijn zelf mee te maken, zette Stephanie het onderzoek wel voort.

Het lijkt misschien iets uit een science fiction-film, een pil tegen eenzaamheid, maar het onderzoek is in een verder stadium dan je denkt. Volgens Stephanie en haar team is eenzaamheid het resultaat van biologisch ingegeven signalen die ons pushen tot sociale interactie in combinatie met de gedachte dat ‘sociaal doen’ gevaar met zich mee brengt. Dit zorgt ervoor dat mensen geen contact meer durven te maken. De oplossing: het hormoon pregnenolone. Dit zou stress-verlagend moeten werken en het gevoel van sociale dreiging moeten verminderen. Het doel van Stephanie is niet om te zorgen dat mensen oké zijn met hun eenzaamheid, maar juist om te zorgen dat mensen wél contact durven te maken.

In de toekomst is er misschien dus een pil tegen eenzaamheid, maar dat is niet het enige wat kan helpen. Stephanie voert nu al veel sociale oefeningen tegen eenzaamheid uit die zij samen met haar man heeft ontwikkelt. Zo doet ze moeite om haar dankbaarheid te tonen, probeert ze iets goed te doen zonder er iets voor terug te verwachten, praat ze met vreemden en deelt ze goed nieuws met mensen. “Ik ben het levende bewijs van mijn wetenschap, ik pas het elke dag toe,” vertelt ze.

De wetenschap

Uit de onderzoeken blijkt dat pregnenolone inderdaad eenzaamheid-gerelateerde biologische veranderingen kan tegengaan, zonder de ongewenste effecten van andere antidepressiva zoals slaperigheid, misselijkheid en slapeloosheid. Stephanie legt uit: “Als we het alarmsysteem van eenzame individuen op deze manier kunnen uitschakelen, zouden deze mensen weer connecties kunnen aangaan met anderen in plaats van zich automatisch terug te trekken in sociale situaties.” Tijdens haar meest recente onderzoek werd 400 mg pregnenolone aan eenzame, maar verder gezonde, individuen gegeven. Op dit moment is Stephanie met haar team de data aan het verzamelen, maar ze is voorzichtig optimistisch over de resultaten.

Maar kunnen we er zelf niet gewoon voor zorgen dat we minder eenzaam zijn? Stephanie vindt van niet: “Net zoals dorst een signaal is dat je uitgedroogd bent, is eenzaamheid een indicatie dat je al een gebrek aan connectie hebt,” vertelt Stephanie. “Het is waar dat velen van ons erin slagen om onszelf uit een eenzame funk te halen, maar we kunnen nog steeds profiteren van dit medicijn om te voorkomen dat we afdalen naar een sociaal isolement dat steeds erger wordt.”

Psycholoog Julianne Holt-Lunstad waarschuwt echter wel dat we eenzaamheid niet moeten gaan zien als een stoornis: “We moeten gewoon erkennen dat we allemaal sociale contacten nodig hebben.” Zij denkt dat het misschien beter is om om sociale connectie te zien als iets dat we nodig hebben voor onze fysieke en emotionele gezondheid en dat we dit zelf kunnen bereiken door aanpassingen in onze levensstijl. “We kunnen vanuit huis boodschappen doen en we streamen films vanuit bed. En tegelijkertijd doen steeds minder een teamsport of vrijwilligerswerk. Dan komt er al snel een eenzaam gevoel om de hoek kijken. ”

Verdoofde samenleving

Maar niet iedereen ziet een wonderpil als de juiste oplossing tegen eenzaamheid. Volgens schrijver Julia Bainbridge heeft eenzaamheid ook met iets anders te maken. Zij bracht de podcast The Lonely Hour op de markt en zocht daarvoor onder andere uit wat voor invloed telefoons hebben op ons gevoel van eenzaamheid. “Telefoons fungeren als een back-up in een situatie waarin we ons niet op ons gemak voelen. Het is makkelijker om naar een scherm te staren dan een gesprek aan te gaan met de onbekende persoon die naast je staat.“ Bainbridge ziet eenzaamheid ook niet als iets dat met een pil opgelost moet worden: “We zijn zo’n verdoofde samenleving aan het worden. Het gevoel van eenzaamheid geeft de sociale contacten die we hebben juist extra diepte en relevantie.”

Toch geeft Stephanie het onderzoek naar een pil tegen eenzaamheid niet op. En dat is natuurlijk een mooi streven!

15 januari 2019 14:15
Bron: 
Medium