Crying mother
Foto van Eva Jinek

Beste ouders, stop jullie eigen verdriet en kwetsbaarheid niet weg

Huilen in het bijzijn van je kinderen is nog maar al te vaak taboe. En dat terwijl het volgens experts juist heel gezond kan zijn voor je kroost. The Huffington Post schrijft hoe je als ouder het beste om kunt gaan met je eigen kwetsbaarheid en verdriet.

Crying mother
Crying mother

Als kind huil je vaak en veel. Of het nou gaat om gebroken speelgoed of een zere knie, de kraan met tranen staat geregeld open. En dat is goed, kinderen moeten immers leren om te gaan met hun emoties. Als ouder de taak om je kinderen hierin te begeleiden en op te voeden. Maar hoe kun je als ouder het beste omgaan met je eigen kwetsbaarheid en verdriet?

In ieder geval niet door je eigen gevoelens weg te stoppen, zo meldt kinderpsycholoog Jillian Roberts. Openheid over je eigen verdriet kan juist enorm leerzaam zijn.

"Door te praten over onze eigen emotionele ervaringen en hoe we daarmee omgaan, brengen we onze kinderen een levensles bij en geven we ze toestemming over hun eigen ervaringen te praten. Dit versterkt de band tussen kinderen en hun ouders."

Mannen huilen niet?

Kinderen moeten begrijpen dat verdriet geen zwakte is. Anders kan er juist een schaamtecultuur ontstaan. Het is belangrijk voor ouders om verdriet te kunnen tonen, om een taboe op emoties te voorkomen, benadrukt Roberts. In veel huizen en culturen kleeft er een gevoel van schaamte aan verdriet en kwetsbaarheid.

Vooral jongens zijn hier de dupe van: zij ontvangen van jongs af aan de boodschap dat ze 'stoer' en 'sterk' moeten zijn als ze een man willen worden. De oorzaak van woede en agressie ligt vaak in het onvermogen goed om te kunnen gaan met diepe gevoelens. Een maatschappij met minder agressie en meer empathie, begint dus bij een gezonde emotionele opvoeding bij mensen thuis.

Communicatie

In sommige gevallen zullen kinderen een situatie misschien niet volledig begrijpen, of spelen er zaken waar je een kind liever niet mee wil belasten. Een labiele ouder kan een schuldgevoel teweeg brengen bij kinderen, die graag de situatie voor hun ouders op willen lossen. Dit heeft niet zo zeer met frequentie te maken, maar eerder met de intensiteit van het verdriet, meldt Roberts.

"Kinderen kunnen in de war raken of schrikken van het verdriet van hun ouders. In zo’n geval is het belangrijk als ouder om uit te leggen dat je verdrietig bent, maar dat het verder goed met je gaat. En dat het verdriet geen reden is voor je kinderen om zich zorgen te maken."

Communicatie is dus enorm belangrijk, om te voorkomen dat kinderen hun fantasie de vrije loop laten gaan. Uiteraard geldt ook hier de regel: te veel is niet goed.

Als het om emotie gaat, is 'balans' het sleutelwoord. Te weinig emotie kan leiden tot een schaamtecultuur en het opkroppen van emoties, met alle gevolgen van dien. Te veel kan leiden tot instabiliteit en een angstige jeugd.

Leren omgaan met emoties: het blijft lastig. Juist daarom kan je er maar beter zo vroeg mogelijk mee beginnen.

Bron: 
The Huffington Post