Mevan Babakar en haar gulle gever
Foto van Eva Jinek

Zijn cadeau veranderde haar leven, 24 jaar later zoekt ze de Nederlander op

Dit verhaal neemt ons 24 jaar terug in de tijd, naar het moment waarop de Koerdische Mevan Babakar als meisje van vijf in een asielzoekerscentrum nabij Zwolle belandt. Hier ontmoet ze een Nederlandse man, die haar zomaar een gloednieuwe fiets geeft en waardoor alles veranderde.

Mevan Babakar en haar gulle gever
Mevan Babakar en haar gulle geverArjen van der Zee

Wie was deze barmhartige man die haar die fiets gaf? Deze vraag houdt Mevan (29) op volwassen leeftijd nog altijd bezig, schrijft  The New York Times. Tot haar grote spijt wist ze zijn naam niet meer, terwijl de gift van de man haar altijd is bijgebleven. Want zijn cadeau had impact op de rest van haar leven.

Net als heel veel vluchtelingen, liet ook Mevan haar meeste eigendommen achter toen ze vluchtte voor het regime in Irak. Jong, angstig en verdrietig was ze toen ze in het AZC nabij Zwolle terecht kwam. Toen ze zomaar een nieuwe fiets cadeau kreeg van deze Nederlandse man, was ze verguld en diep geraakt. "Ik weet nog dat ik me ontzettend speciaal voelde. Hierdoor begon ik mijn eigenwaarde terug te krijgen", legt ze uit.

Het effect is zo groot, dat ze zelfs nu ze negenentwintig is nog wel eens terugdenkt aan de Nederlandse man. En omdat ze hem daarvoor graag wil bedanken, maar niet weet hoe hij heet, besluit ze naar Zwolle te gaan om hem te gaan zoeken. 

Help!

Omdat ze inmiddels in Londen haar leven heeft opgebouwd, en niet heel veel contacten meer heeft in Nederland, probeert ze via Twitter meer over hem te weten te komen. Ze post een oude foto van hem, die ze nog heeft. Haar oproep is een laatste strohalm om de man te vinden die haar ooit hielp. "Mijn hart knalde uit elkaar van geluk", schrijft Mevan in haar post waarin ze uitlegt wat zijn hulp voor haar betekende. "Ik wil graag zijn naam weten. Help?"

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Al binnen een paar uur ontvangt Mevan een reactie van ene Arjen van der Zee. Hij blijkt een oud collega te zijn van de mysterieuze man. Toevallig zag hij de post voorbij komen op zijn tijdlijn en hij herkende zijn oude collega meteen."Ik herinner me hem als een gulle, vriendelijke man", vertelt Van der Zee. Hij kon zich jammer genoeg alleen nog maar zijn bijnaam herinneren, maar de oproep van Mevan raakte hem zo dat hij haar ging helpen mee te zoeken.

En het duurde niet lang voordat ze samen zijn echte naam wisten te achterhalen. De man op de foto was Egbert (die zijn achternaam liever privé houdt), een vriendelijke man die al sinds de jaren ‘90 vluchtelingen helpt. Het duurde niet lang of er werd een reünie gepland voor Mevan en Egbert.

Mevan Babakar en Egbert
Mevan Babakar en EgbertMevan Babakar

De reünie 

Voor zowel Mevan als Egbert was de hereniging een mooie en emotionele ontmoeting. "Het was alsof ik een familielid zag die ik een lange tijd niet meer had gezien", vertelt Mevan. En Egbert? "Hij was net zo erg aangedaan", vervolgt ze. "Hij zei dat het voelde alsof ik nooit ben weggeweest." Ook Egbert was in al die jaren Mevan en haar moeder nooit vergeten. 

"Egbert had zich nooit gerealiseerd hoeveel zijn cadeau teweeg had gebracht, in zijn ogen ging het 'slechts' om een fiets", vertelt Van der Zee, die ook bij de reünie aanwezig was. "Voor Mevan, ging het om veel meer dan dat. Het cadeau van Egbert maakte van haar, 'de vluchteling', weer 'gewoon een mens'". Nu kon Mevan hem eindelijk bedanken voor zijn cadeau. En het heeft ook nog een mooi staartje: Mevan en Egbert blijven contact houden.

Bron: 
The New York Times