Een moeder en haar baby
Foto van Eva Jinek

Lang niet alle vooroordelen over adoptie zijn waar, laat dit persoonlijke verhaal zien

Voor de biologische ouders hoeft adoptie niet gepaard te gaan met armoede of verdriet. Dat weet Faylita als geen ander. “Het is de beste beslissing die ik ooit heb genomen”, schrijft ze in een opiniestuk voor The Huffington Post. 

Een moeder en haar baby
Een moeder en haar babyGetty Images

“Op de dag dat mijn dochter werd geboren, stak ik een kaarsje op en fluisterde liefdevolle woorden in haar oortjes. Ik hield haar dicht tegen me aan en keek in haar ogen. Ik rook aan haar voor de laatste keer, zodat ik haar geur voor altijd zou onthouden. En ik deed een gebedje dat ik er ooit met haar over zou kunnen praten.”

Dit zijn de woorden van Faylita Hicks. De vrouw uit Chicago stond stond haar dochter af ter adoptie. Voor haar was het het juiste om te doen - en niet omdat ze niet in staat was om voor haar dochter te zorgen. In The Huffington Post betoogt ze waarom het hoog tijd is dat de kant van de biologische ouders eens belicht wordt.

Faylita Hicks
Faylita HicksInstagram

Faylita verloor haar verloofde Ray twee jaar voordat ze zwanger werd. Ze was er kapot van. Ze ging niet meer naar haar colleges, speelde nachtenlang poker en woonde in een huis waar ratten zaten. “Het mooie leven dat ik met hem had gepland, was in één klap voorbij.”

Toen ze jaren later naar de dokter ging voor buikkrampen bleek ze zwanger te zijn van een een vriend van de middelbare school met wie ze geen relatie had. “Ik wist dat ik over Ray’s dood heen zou komen, maar wist ook dat ik ondanks zijn toenmalige kinderwens geen baby wilde.” Voor zijn dood was Faylita dichter en kunstenaar. “Moederschap zat niet tussen mijn dromen.”

Ik zou er compleet alleen voor staan

Faylita Hicks

Op een poëzie-evenement in 2012 kwam Faylita voor het eerst in contact met de toekomstige adoptiemoeder van haar kind: Clara. “Toen zij mij in tranen vertelde dat ze van plan was een kind te adopteren, besloot ik direct om mijn baby aan haar af te staan.” Faylita belde eerst de vader. Hij was begripvol en zei dat de beslissing over de toekomst van het kind bij haar zou liggen. Hij zou toch niet vaak in de buurt zijn, had nauwelijks geld en hij en Faylita zouden bovendien nooit een relatie krijgen. “Ik zou er dus compleet alleen voor staan”, schrijft ze.

Vanaf dat moment ging het allemaal heel snel. Faylita bezocht de adoptieouders om alle details door te nemen. Ze praatten over alles, zoals namen, religie, corrigerende tikken en onderwijs. Toen alle vragen beantwoord waren, belde ze haar moeder. Maar die had het er nog wel moeilijk mee. “Ze bood zelfs aan de baby zelf op te voeden. Ik heb haar geprobeerd  uit te leggen dat het niet alleen om ons draaide.” Dat telefoongesprek eindigde niet al te best, maar ze kon haar moeder wel duidelijk maken dat haar bedoelingen goed waren.

Faylita Hicks
Faylita HicksInstagram

“Het feit dat ik het kindje niet zou houden, betekende niet dat ik geen plezier aan de zwangerschap kon beleven”, schrijft Faylita. “Sterker nog, ik wilde het ongeboren kind liefde geven en de zwangerschap vieren met haar toekomstige ouders.” Faylita nam dat erg letterlijk: binnen een paar maanden verhuisde ze van Chicago naar Texas om bij Clara en haar man Brian in te trekken. Zo konden ze de het proces samen doorlopen en zich voorbereiden op de geboorte. “We hebben vaak hard gelachen, maar ook samen gehuild”, legt ze uit. “Mensen hadden de vreselijkste vooroordelen.”

“Ik was gek en de baby dus ook”
“Sommige mensen grepen de kans om Clara ermee te pesten. Ze snapten het niet. Ze zeiden tegen haar dat ik gek was en dat de baby dat dan ook wel moest zijn”, schrijft ze. “Anderen dachten dat ik misbruik van de adoptieouders maakte en ze de baby nooit te zien zouden krijgen. Er waren zelfs mensen die beweerden dat ik met Brian naar bed ging, en de baby van hém was.”

Als jij bereid bent je kind af te staan, moet er wel iets mis met je zijn

Faylita Hicks

Maar ze Ze kregen gelukkig ook positieve reacties: volgens Faylita zien de meesten mensen adoptie als iets moois.

En nu, jaren later is Faylita blij dat ze zo veel steun heeft gehad aan de adoptieouders. “Ik mocht helpen de kamer decoreren, ontmoette hun familieleden en leerde de vrouw kennen die mijn baby zou gaan opvoeden”, schrijft ze. “We vierden het nieuwe leven en ik begon het mijne langzaam weer op te pakken.”

Slecht daglicht
Volgens Hicks stellen mensen biologische ouders zelden in een positief daglicht. “Als jij bereid bent je kind op te geven, moet dat haast wel betekenen dat je mentaal gezien niet helemaal lekker bent, geen empathie hebt en dat er misschien nog wel meer niet goed zit.”

Faylita denkt dat het voor mensen moeilijk te begrijpen is dat sommige vrouwen geen moeder willen worden. Zij wist dat altijd al. “De keus om mijn kind af te staan ter adoptie was de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Dat is voor sommige mensen heel moeilijk te begrijpen. Ik deed het niet uit verdriet, ook al begrijp ik die gedachtegang wel.”

Ze snapt ook dat je kind laten adopteren voor sommige vrouwen die zelf geen kinderen kunnen krijgen als een klap in het gezicht voelt. En dat mannen soms in een enigszins hulpeloze positie worden gesteld. “Maar waarom moet iedereen iets vinden? De enige die onder deze adoptie zouden kunnen lijden zijn het kind en ik.”

Faylita Hicks
Faylita HicksInstagram

Er komt wel meer bij kijken dan eten geven en aankleden
“Voor mij was het vooruitzicht op de verantwoordelijkheid over een nieuw leven overweldigend. Als ouder hoef je een kind niet alleen eten te geven en  aan te kleden: je bent de morele gids van een toekomstig lid van de maatschappij”, schrijft ze. “Elke keuze die je maakt, en alles wat je doet heeft invloed op de toekomst van het kind: wat voor leven ze krijgen, van wie ze gaan houden of wat voor carrière ze krijgen.”

Het is een enorm belangrijke keuze, die volgens Faylita nooit te snel mag worden gemaakt. Maar in haar geval was er eigenlijk altijd al een stemmetje in haar hoofd, dat zei dat ze geen kinderen wilde. “Ik ben een sterke zwarte vrouw, en ik weet dat ik een wel kind zou kúnnen opvoeden. Maar waarom zou ik dat moeten? Waarom kan ik de taak niet aan iemand overdragen die het wél heel graag wil?”

Mijn beslissing kwam nooit voort uit verdriet - maar uit liefde

Faylita Hicks

Dat deed ze toen ze haar kind door Clara en Brian liet adopteren. Wanneer ze tijd heeft, gaat ‘tante Faylita’ op bezoek. Ze is er dan bij als Clara en Brian hun kind in bed leggen, voorlezen of met haar spelen. “Ik vind het prachtig dat ik af en toe getuige mag zijn van een familie die voor elkaar voorbestemd was. Ze geven me hoop en herinneren me eraan dat de nare dingen in het leven niet altijd opgewassen zijn tegen de mooie dingen.”

“Dit kleine meisje heeft mij gered en zorgde ervoor dat ik weer mezelf werd na het verlies van mijn verloofde.” Faylita vond een baan bij een callcenter en begon na het halen van haar masterdiploma haar eigen entertainmentbedrijf. En haar eerste dichtbundel komt dit jaar uit. “Wie weet, misschien ben ik zelfs wel klaar om weer verliefd te worden", schrijft ze. “Ik hoop dat we er ooit samen over kunnen praten als zij dat wil - en dat ik haar kan vertellen dat mijn beslissing nooit uit verdriet voortkwam, maar uit liefde.”

Wil je dit persoonlijke verhaal tot in details teruglezen? Bekijk het volledige artikel via onderstaande link.

Bron: 
The Huffington Post