Foto van Eva Jinek

Wat nou als je spijt hebt van het moederschap?

Iedereen heeft wel ergens spijt van, maar wat nou als je spijt hebt over iets veel fundamentelers dan een avondje te hard doorhalen? Precies daarover schreef Lynn Berger een openhartig artikel in de Correspondent.

Les Anderson. Foto: Unsplash

We hebben allemaal wel eens spijt. Spijt van die avond waar je veel te veel (nee, maar écht veel te veel) gedronken hebt. Spijt van die keer dat je je wenkbrauwen epileerde tot het punt dat er slechts een droevig lijntje boven je ogen je herinnerde aan wat ooit een volle wenkbrauw was. Of spijt van die keer dat je iemand wilde vertellen wat je echt voor diegene voelde, maar toch je lippen stijf op elkaar hield.

Wat nou als het erger is dan dat?

Maar wat nou als je spijt hebt over iets veel fundamentelers en iets dat grotere gevolgen heeft dan een heftige kater de dag erna? Wat nou als je spijt hebt van het krijgen van je kind? Precies daarover schreef Lynn Berger een openhartig artikel in De Correspondent.

Spijtmoeders

​Ze raakte geïnteresseerd in dit onderwerp na het lezen van het boek Regretting Motherhood van de Israëlische socioloog Orna Donath. Voor dit boek interviewde Donath 23 moeders die spijt hadden van hun keuze om kinderen te krijgen. “Voor de duidelijkheid,” schrijft Berger, “deze vrouwen hielden over het algemeen ontzettend veel van hun kinderen. Ze zorgden er ook voor, naar hun beste kunnen en met alle liefde. Maar ze hadden wel spijt.”

Het lijkt wel of dit een emotie is die moeders eigenlijk niet mogen voelen

“Spijt omdat de moederrol hun niet paste. Spijt omdat ze de beperkingen die het moederschap met zich meebracht, onverdraaglijk vonden. Spijt omdat ze het idee hadden dat sociale en culturele normen hen een weg op hadden geduwd die ze eigenlijk niet hadden willen bewandelen.”

Vrijwel onbespreekbaar

Veel van deze vrouwen werden door het slijk gehaald. Want hoe kan je in godsvredesnaam niet genieten van je eigen kinderen? Dan moet je wel een slechte moeder zijn. Het lijkt wel of dit een emotie is die moeders eigenlijk niet mogen voelen, aldus Berger. “Het is (...) een onderwerp dat vrijwel onbespreekbaar is: de samenleving ziet het moederschap als zo’n natuurlijk onderdeel van het leven van een vrouw, de moederliefde als zodanig van het type dat alles overwint, dat wie géén kinderen wil al heel wat heeft uit te leggen.”

Foto: Getty Images

#RegrettingMotherhood

Maar er waren gelukkig ook veel vrouwen die onder de hashtag #RegrettingMotherhood ook eerlijk vertelde dat ze spijt hebben van het krijgen van hun kinderen en daarmee het taboe doorbreken over dit onderwerp.

Eén van de verdrietigste vorm van spijt

En dat is volgens Berger nodig: “Want zolang spijt een taboe is zullen talloze jonge vrouwen blijven denken dat moeder worden het meest natuurlijke is wat je als vrouw kan doen – ook wanneer ze dat eigenlijk niet willen. Ze zullen blijven geloven dat die moedergevoelens vanzelf wel komen; ze zullen, aangemoedigd door partners en ouders en vriendinnen, zwanger blijven raken; en ze zullen spijt blijven hebben.”

“En dat zal voor altijd een van de meest verdrietige vormen van spijt zijn die er bestaat – zelfs, of misschien wel juist, in combinatie met de liefde die je voelt voor de kinderen die je liever niet had gehad. Spijt is hoe we leren, maar dit is wel een hele wrede les.”

Een indrukwekkend artikel van Lynn Berger dat we jullie van harte aanraden eens even helemaal te lezen. Als je op de link hieronder klikt, kan dat.

1 november 2017 16:45
Bron: 
De Correspondent