Succesvol model zijn op je 15e kent ook een keerzijde, weet Eva uit ervaring
Anoek Hofkens
Anoek Hofkens
Contributor

Succesvol model zijn op je 15e kent ook een keerzijde, weet Eva uit ervaring

De Nederlandse Eva Hageraats (23) werd op haar 14e internationaal model, maar na een paar jaar stopte ze al. Samen met een studiegenoot maakte ze een docu over een model die precies hetzelfde als zij meemaakte. Het biedt een unieke en hele eerlijke kijk op de modellenwereld waarin tieners zich begeven.

Succesvol model zijn op je 15e kent ook een keerzijde, weet Eva uit ervaring
Succesvol model zijn op je 15e kent ook een keerzijde, weet Eva uit ervaring

"Het is heel moeilijk om er los van te komen, het blijft toch trekken", zegt Eva als ik haar vraag of ze na haar ervaringen als model nooit meer een opdracht zou aannemen. Eva is inmiddels al lang geen tiener meer. Ze is 23 en studeert aan de Hogeschool Journalistiek in Utrecht, waar ze een doodgewoon studentenleven leidt.

"Ondanks mijn ervaringen zal ik een goed betaalde klus voor een mooi merk toch niet afslaan", bekent ze. "Het heeft iets verslavends." Ze staat ook nog steeds ingeschreven bij haar modellenbureau, vertelt ze. Afgelopen december deed ze nog een opdracht voor het kledingmerk Scotch & Soda, "wel gewoon in Nederland".

Fulltime model zijn, en een internationale carrière als model nastreven, is echter wel een gepasseerd station. Hoe aantrekkelijk het er ook klinkt en hoe glamoureus de modellen het er ook laten uitzien op hun Instagram-accounts, de realiteit is anders weet Eva. Ze heeft er geen spijt van dat ze er ooit aan begon, maar is wel blij dat ze 'deze kans heeft laten schieten', zoals sommige kennissen haar vol onbegrip toevertrouwden.

En ze is lang niet de enige.

Toen ze met haar studiegenoot Tom de Vos op zoek ging naar een hoofdpersoon voor hun documentaire, spraken ze veel jonge meiden met een soortgelijk verhaal. Geen verrassing voor Eva: "Veel van hen kende ik uit mijn tijd als model. Ze hadden allemaal soortgelijke ervaringen en waren daarmee allemaal even geschikt als hoofdpersoon voor onze film.

Maar op het moment dat we wilden gaan draaien, krabbelden ze terug. Want als je de wereld eenmaal je rug toekeert, en zeker als je daarover praat in een documentaire, is er niet altijd een weg terug. En de meesten wilden die deur toch nog op een klein kiertje houden. En dat snap ik wel."

De Oekraïense Alina Petrichenko had daar echter minder moeite mee. Eva leerde haar kennen bij een casting in Londen. Ze was toen 15, Alina 16. Ze spraken allebei niet zo goed Engels en het was voor hen beiden ook de eerste internationale casting. Dat schepte een band. Hoewel ze elkaar maar kort hadden gezien, hielden ze contact via Facebook.

Later kwamen ze elkaar opnieuw tegen in Tokio. Dat lijkt misschien toevallig, maar de modellenwereld is klein. En toen Eva aan Alina vroeg om de hoofdpersoon te zijn in hun film, zei ze meteen ja. Ze wilde graag haar verhaal delen. Dus reisden Eva en Tom voor hun docu af naar New York, waar Alina nu woont. Ze hadden deze documentaire nooit gemaakt als Eva niet zelf ook modellen ervaring had.

Eva's verhaal

Het internationale modellenwerk begon voor Eva op de middelbare school, toen ze vijftien jaar was. In die periode zag het er alleen nog maar stralend uit. "Ik was een normale scholier, maar had ook nog een spannend leven daarnaast. In de vakanties vloog ik naar het buitenland voor castings. Ik sliep in die tijd bij gastgezinnen en toen ik later fulltime als model werkte ook in modellenappartementen (woningen van het modellenbureau waar modellen tegen betaling logeren tijdens castingdagen, red.).

In steden zoals Tokyo werd ik dan de hele dag rondgereden van de ene mogelijke opdrachtgever naar de andere. Maar in Parijs en Milaan moesten we onze eigen weg zien te vinden." Na de middelbare school besloot Eva het studeren uit te stellen en zich volledig te storten op haar modellenwerk.

Het internationale modellenwerk begon voor Eva op de middelbare school
Het internationale modellenwerk begon voor Eva op de middelbare school

De carrière van Alina nam tegelijkertijd ook een vlucht. Ze werd een veelgevraagd internationaal model, kwam in contact met grote designers, verdiende minstens 1000 euro per dag en kreeg een werkvisum voor New York. Ze had bereikt wat ze wilde: ze was weg uit Oekraïne en had een modellencarrière waar velen alleen maar van kunnen dromen. Maar ze was diep ongelukkig.

In de docu van Eva en Tom: Making Mannequins, zie je waarom. De documentaire is nog niet (online) te bekijken voor publiek, maar kort gezegd bezorgde het modellenwerk haar een negatief zelfbeeld en ontwikkelde ze een eetstoornis.

Eva: "Ik herkende zelf vooral Alina’s eenzaamheid. Je zit als internationaal model toch voor een groot deel te wachten op je volgende opdracht. Je gaat naar castings, maar moet daarna maar afwachten of ze je willen. En als je het niet bent geworden, hoor je zelfs vaak niks. Maar je kunt ook ineens op een vrijdag horen dat je maandag voor een aantal weken naar Tokio, Parijs, of waar dan ook, mag. En dat aanbod wijs je niet af, want je weet nooit wanneer de volgende kans zich voordoet. Dus je zorgt er gewoon voor dat je kunt."

"Ik voelde ook een bepaalde druk vanuit het modellenbureau. Het wordt ook van je verwacht dat je overal 'ja' op zegt. Niet dat dat zo letterlijk wordt gezegd. Maar op een gegeven moment ging ik bijna de deur niet meer uit. Ik miste heel veel, en zag ik ook steeds minder mensen."

In de film zie je dat Alina erg op zichzelf is. Vrienden maken met andere modellen is ook niet heel makkelijk, vertelt Eva: "Je leert wel andere modellen kennen, in het modellenappartement bijvoorbeeld. Maar die hebben ook hun eigen schema, en zijn ook weer zo weg. De ontmoetingen zijn heel vluchtig, echte vriendschappen bouw je niet snel op."

Eén van de uitverkorenen

Daar hoor je weinig modellen over, omdat niemand erover wil zeuren, vult Eva aan. Aan het eind van de dag voel je toch ook uitverkoren omdat je dit werk mag doen. En ben je je modellenbureau dankbaar dat ze dit voor je mogelijk maken. Dat gevoel van 'speciaal zijn' is precies waarom Eva en Alina volhielden terwijl ze wisten dat dit werk niet bij hen paste. Dat, en de loyaliteit naar hun bureau. Het gaat niet eens zo zeer om het geld.

"Als beginnend model betaalt het modellenbureau alles voor de castings in het buitenland. Je tickets, je verblijf, je taxi, je eten en drinken, je krijgt zelfs zakgeld. En dat is heel erg fijn, want anders kun je het nooit doen. Ik had in ieder geval lang niet zoveel spaargeld. Ik was hen daarom ook heel dankbaar, nog steeds eigenlijk." Het is alleen niet vrijblijvend, ooit moet je het allemaal terug betalen. Als model betaal je je bureau terug met het binnenslepen van opdrachten.

Samen met Tom maakte Eva de documentaire 'Making Mannequins'
Samen met Tom maakte Eva de documentaire 'Making Mannequins'

"Waar je in Nederland voor een dagje werk zo’n 300 euro verdient, is dat in het buitenland veel meer. In New York kun je echt goed verdienen, zelfs 1000 euro voor drie uurtjes. In Londen verdiende ik eens voor het kledingmerk ASOS zo’n 1000 euro per dag, en omdat dat een meerdaagse klus was tikt het dan wel aan. Maar ik was wel al vier keer naar Londen geweest voor castings voordat ik die klus kreeg, waardoor ik veel schulden had open staan bij mijn bureau. Uiteindelijk hou je dan toch weinig over."

Ondanks de hoge tarieven, loop je dus als model zeker niet direct binnen. Het modellenbestaan is hard werken, je moet een lange adem hebben, anytime oproepbaar zijn en constant blijven presteren. Onlangs was de 9-jarige Summer de Snoo te gast bij Jinek. Ze vertelde dat ze binnenkort met haar familie naar New York verhuist voor haar modellencarrière. Ik vraag Eva hoe zij daar naar kijkt.

Eva: "Dat vind ik wel heftig, eerlijk gezegd. Het is wel fijn dat de hele familie gaat, waardoor ze niet direct heel eenzaam zal zijn. Ik zou wel tegen haar willen zeggen: zorg dat je jezelf niet verliest. Want wat ik ook moeilijk vond is dat mijn modellenbureau me veel adviezen gaf over hoe ik mezelf moest presenteren.

De ene week raadde ze me aan om mezelf als rock chick te profileren. Draag een leren jas, stoere schoenen, dat soort dingen, zeiden ze dan. En de week erna was het fashion week en moest ik er juist meisjesachtig uitzien. Draag een rokje, zeiden ze. Ook om mijn bovenbenen te verbergen, die waren iets te dik."

Je wil niet onderdoen voor de andere modellen

Eva Hageraats

"Op een gegeven moment wist ik zelf niet meer wat ik leuk vond. Het ging ook niet meer alleen over mijn uiterlijk, maar ook over mijn persoonlijkheid. Ik moest me de ene keer extravert opstellen en voor de andere opdrachtgever juist weer introvert. Dat is niet zo heel gek, want het hele beroep is erop gebaseerd om jezelf zo goed mogelijk te verkopen om die opdracht binnen te slepen. Maar als je niet sterk in je schoenen staat, kun je zo jezelf verliezen. Dan is het werk gewoon niet echt iets voor jou. Hoe mooi het ook lijkt."

"Daarbij, als je alleen nog maar op plekken komt waar alleen maar modellen zijn, ga je je ook alleen met hen vergelijken. Ik werd daar zelf heel onzeker van. Alina had dat ook. Door de docu te maken realiseerde ik me ook beter dat ik niet de enige was. Ik wist het ergens wel, maar je praat er onderling niet echt over. Je wil niet onderdoen voor de andere modellen."

Dat het zo moeilijk is om over te praten, kom ook doordat modellen massaal prachtige plaatjes delen van zichzelf on the job. Eva deed daar zelf ook aan mee. Ze merkte dat ook zij de schijn hoog wilde houden dat ze een geweldige tijd had. Niet alleen voor meer volgers, maar ook omdat je daarmee de kans vergroot op nieuwe en grotere opdrachten. Daarbij wil je ook gewoon eigenlijk niet toegeven dat je leven eigenlijk helemaal niet zo perfect is, zegt Eva.

"Zeker als je in de modellenwereld zit. Je wilt je baan niet verliezen, maar je wilt vooral ook het beeld naar jezelf toe hoog houden. Dat je ondanks alle mindere kanten aan het werk, wel gewoon model bent. Dat je het allemaal niet voor niets doet. Want aan het eind van de dag ben je wel een van de weinigen die het doen.

Met deze docu, en met het vertellen van mijn verhaal, wil ik laten zien dat het niet alleen maar perfect is. Ik weet niet of dat het beeld echt gaat veranderen, want ik trap er zelf ook nog steeds in. Dan zie ik weer een model op Instagram en denk ik: 'Wow, die heeft echt een fantastisch leven. Dat had ik kunnen zijn'. Maar dan herinner ik mezelf er weer aan dat dit maar een momentopname is. Het lijkt echt mooier dan dat het daadwerkelijk is."

Summer de Snoo was eerder te gast bij Jinek. Bekijk het fragment hieronder.

Summer de Snoo verhuist naar New York voor haar modellencarrière