Foto van Eva Jinek

Recy Taylor werd in 1944 verkracht. Haar verhaal is nu relevanter dan ooit

In haar Golden Globe-speech vertelde Oprah het hartverscheurende verhaal van Recy Taylor. En dat verhaal moet je even lezen. Want hij verdient het om verteld te worden.

Recy Taylor. Foto: screenshot documentaire 'The rape of Recy Taylor'

Let op: in dit stuk wordt gesproken over verkrachting. Als je hier niet mee in aanraking wil komen, raden we je aan te stoppen met lezen.

Recy Taylor liep van een kerkdienst naar huis toen een groene Chevrolet naast haar kwam rijden. In de auto zat een groep witte mannen. Het was 3 september 1944 in Abbeville, Alabama. De segregatie in de V.S. was volop gaande en Taylor was een zwarte vrouw.

Eén voor één

Taylor probeerde weg te rennen, maar de mannen grepen de 24-jarige moeder vast en trokken haar de auto in. Ze reden haar naar een afgelegen bos, waar de zes mannen haar één voor één op brute wijze verkrachten. Ze dreigden haar keel open te snijden als ze geluid zou maken.

Foto: screenshot documentaire 'The rape of Recy Taylor'

Nadat de mannen haar verkracht hadden, lieten ze Taylor geblinddoekt achter langs de kant van een verlaten weg. Ze overleefde het, wonderbaarlijk genoeg. En leefde nog vele jaren. Tot vorige week. Toen overleed Recy Taylor op 97-jarige leeftijd. Zonder ooit gerechtigheid te hebben gekregen. Want de mannen zijn nooit voor hun daden veroordeeld.

Nog niet eens 60 jaar geleden

Waarom vertellen we dit verhaal? Omdat Oprah Winfrey hem in haar fenomenale speech voor de Golden Globes aanhaalt als een voorbeeld van hoe zwarte vrouwen een luttele 60 jaar geleden nog werden behandeld. En omdat Taylors verhaal laat zien hoe moeilijk het was voor een vrouw om gerechtigheid te krijgen.

Met de huidige #MeToo-beweging is haar verhaal maar wat relevant. Zo is er ook vorig jaar een documentaire gemaakt over haar leven, die de moeite waard is.

In de documentaire zie je wat er allemaal gebeurde na die vreselijke daad. Hoe de politie de zaak in die tijd oppakte en waarom de daders uiteindelijk vrijuit gingen. Wij vertellen het je even in het kort.

Waarom er nooit gerechtigheid kwam

Op de bewuste avond vond Taylors vader zijn dochter rond 3 uur ‘s nachts. Hij was haar aan het zoeken en zag haar plotseling langs de snelweg lopen. Taylor en haar vader deden vervolgens samen aangifte van de verkrachting bij de lokale sheriff Lewey Corbitt.

Het balletje ging rollen en al snel had de politie een idee wie er betrokken kon zijn geweest bij de verkrachting. Het duurde niet lang voordat één van de verdachten bekende. Dat was Hugo Wilson. En hij noemde ook de namen van de andere verkrachters: Dillard York, Billy Howerton, Herbert Lovett, Luther Lee, Joe Culpepper en Robert Gamble.

Wat een bekentenis betekent

Vergeet niet: dit gebeurde allemaal in de tijd van de segregatie. Zwarte vrouwen hadden een ondergeschikte positie in de Amerikaanse maatschappij. In die tijd betekende de bekentenis van de mannen dus niet zo veel als dat het nu zou betekenen. Het feit dat de mannen berecht zouden worden voor hun daden, stond dus helemaal niet vast.

Rosa Parks. Foto: AP

Rosa Parks kwam helpen

Maar Taylor en haar familie stonden niet helemaal alleen. Er waren namelijk ook stichtingen die voor de rechten van de zwarte bevolking op kwam. Toen de National Association for the Advancement of Colored People lucht kreeg van de verkrachting van Taylor, stuurde ze één van hun medewerkers naar Abbeville om de zaak uit te zoeken. Dat was de 31-jarige Rosa Parks, die later een beroemde burgerrechtenactivist zou worden.

Taylor liet Parker binnen en vertelde haar het hele verhaal. En gedurende de hele tijd dat ze met elkaar bij Taylors thuis praten, reed de lokale sheriff rondjes langs het huis. Uiteindelijk stapte hij uit, belde hij aan en eiste hij dat Rosa Parks het huis verliet.

“Ik wil geen relschoppers hier in Abbeville,” zei hij tegen Parks. “Als je niet nu weggaat, sluit ik je op.” Parks besloot te gaan, maar liet het er niet bij zitten. Samen met verschillende burgerrechtenorganisaties zette ze een campagne op om rechtvaardigheid te krijgen voor wat er met Taylor was gebeurd.

Alleen maar witte mannen

Ook besloten ze samen de mannen aan te klagen. Op 9 Oktober 1944 vond de rechtszaak plaats, met een jury die het oordeel moest vellen. De jury bestond volledig uit witte mannen. Hun eindoordeel? Geen van de verkrachters werd veroordeeld.

Foto: screenshot documentaire 'The rape of Recy Taylor'

Parks ondernam nog verschillende acties om wél gerechtigheid voor Taylor te krijgen, waaronder een briefschrijfactie én een aanvraag voor een tweede rechtszaak. Het leverde alleen niets op. De mannen hebben uiteindelijk hun hele leven vrij rondgelopen. En als ze nog leven, lopen ze dat nog steeds.

Opdat niemand dit vergeet

Recy Taylor overleed vorige week op 97-jarige leeftijd. Hoewel ze nooit heeft meegemaakt dat haar verkrachters zijn gestraft, heeft haar verhaal dit weekend een gigantisch podium gekregen. En terecht, want haar verhaal mag nooit vergeten worden.

Laten we hopen dat vrouwen en mannen over de hele wereld zich gesterkt voelen door haar verhaal en beseffen dat dit nooit meer mag gebeuren.

Bron: 
The Lily