“Mijn Amerikaanse opvoeding heeft grote invloed op mij gehad”

Tijdens mijn reis kom ik veel bijzondere mensen tegen, waaronder deze kids uit Chicago. Ze komen uit totaal verschillende milieus, maar hebben één ding gemeen.

Eva in de gangen van Chatham Academy in Chicago

Het is warm en druk in de gymzaal van het Chatham Academy in West-Chesterfield, een achterstandswijk in Chicago. De leerlingen zitten opgesteld in rijen voor het podium waar Qadir Lyons, de zachtaardige en charismatische assistent directeur van de school zojuist een donderpreek heeft gehouden.

Plankenkoorts

Als Arayah (17) haar naam hoort, duikt ze dieper in haar stoel en onder haar petje. Maar er onderuit komen lukt niet. Verlegen loopt ze naar voren om voor het podium te gaan staan. Haar lerares slaat een bemoedigende arm om haar heen en zegt wat in haar oor. Het mag niet baten, want ze durft gewoon niet. Ze sjokt terug naar haar plek en de volgende leerling wordt naar voren geroepen. Hij zingt weergaloos en ogenschijnlijk uit het niets.

Oorverdovend stil

Haar docenten geven niet op, en even later staat ze toch weer voor het podium. Deze keer blijft haar lerares naast haar staan, opnieuw zijn er bemoedigende woorden in haar oor. Haar medeleerlingen joelen en moedigen haar aan. Zij begint te zingen en voor het eerst die ochtend is het helemaal stil in die galmende gymzaal. Als ze haar laatste uithaal doet, staan haar schoolgenoten juichend op. Het is ontroerend om te zien.

Jezelf zijn doe je zo

Ik heb me, net als iedereen denk ik, vaak afgevraagd welk deel van mijn opvoeding mij heeft gemaakt zoals ik ben, en welk deel gewoon mijn natuur is. Het antwoord blijft onduidelijk, maar één ding weet ik zeker: mijn Amerikaanse opvoeding – de jaren dat ik tot mijn elfde op Amerikaanse scholen zat – heeft een grote invloed op mij gehad.

Chin up!

Hier worden kinderen vanaf zeer jonge leeftijd aangemoedigd om zichzelf in het openbaar te presenteren. Spreekbeurten, voorleessessies, zingen of reciteren, dansen en toneelspelen: alles krijgt een prominente plek in je opleiding. Maar het belangrijkste is de manier waarop: je wordt voortdurend aangemoedigd om je verlegenheid en schroom te vergeten en om zelfverzekerd voor een groep te staan. De keren dat leraren mij bemoedigend toespraken en zeiden: ‘Wees jezelf!’, ‘Het komt goed!’, ‘Kin omhoog en stem aan’, zijn ontelbaar.

Eva met de leerlingen van Chatham Academy

It’s all about magic

Die avond eet ik samen met mijn team in een restaurant in de stad. Ineens staat er een jongetje aan onze tafel: goedenavond, en of we misschien geïnteresseerd zijn in zijn toverkunsten? Met de flair en bravoure van een volwassene toont Vittorio (8) ons drie goocheltrucs. Als we applaudisseren voor zijn prestatie loopt hij stralend en huppelend naar zijn vader verderop aan tafel die hem prijst. We mijmeren erover dat wij als kinderen nooit zoiets hadden gedurfd. In dit land wordt je niet geboren voor de showbiz, maar wordt je wel zo opgevoed.