Foto: Audrey Hepburn in Sabrina
Lizzy van Hees
Lizzy van Hees
Online redacteur

Ik schrijf al jaren trouw bedankbriefjes en dat kan ik je ten zeerste aanraden

“Vergeet je niet om een bedankbriefje te schrijven,” onze redacteur Lizzy hoort het haar moeder nog zeggen. Een vurig pleidooi om allemaal de pen in te klimmen en wél dat bedankbriefje te schrijven.

Foto: Audrey Hepburn in Sabrina
Foto: Audrey Hepburn in de film 'Sabrina'

Vorige week struikelde ik over het volgende artikel in The New York Times: ‘You should actually send that thank you note you’ve been meaning to write’. Vertel me wat nieuws, was mijn eerste gedachte. Want dit wist ik natuurlijk allang. Toch snap ik dondersgoed waarom deze kop niet misstaat in een Amerikaanse krant. In het land van geveinsde en geforceerde beleefdheid is de ‘thank you note-cultuur’ een laatste overgebleven bolwerk van vervlogen tijden.

Maar in Nederland halen we hier inmiddels onze schouders voor op. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Bedankbriefje? Welnee, je geeft drie zoenen en bent klaar. Of anders bel je je oma even op om te bedanken voor die €50 voor je verjaardag. Maar postzegels en een kaartje, ho maar.

Hoe leuk is het om post te krijgen!?

Maar wees nou eens eerlijk, dat zeldzame moment dat je thuiskomt en er ligt een envelop op je deurmat te wachten, voel je dan niet meteen een golf van opwinding door je lijf sidderen? Iemand neemt de moeite om jou een brief te schrijven. Een brief! Dat betekent dat iemand niet alleen een kaart heeft gekocht, die zorgvuldig heeft volgekrabbeld, maar óók nog eens naar de brievenbus is gelopen om te zorgen dat de brief jou bereikt. De ultieme blijk van waardering, als je het mij vraagt.

Ode aan de bedankbrief

Er zijn natuurlijk honderden soorten brieven. Maar mijn all-time favoriet blijft de bedankbrief. Zeker omdat dit een uitstervend ras is onder de postsoorten. Wie schrijft er nog een bedankbrief? Juist, niemand. Althans bijna niemand.

Bedankbriefje? Welnee, je geeft drie zoenen en bent klaar

Ik ben de uitzondering en dat is óók wel eens lekker. Mooi verjaardagscadeau gekregen? Bedankbriefje. Je tante neemt je mee uit lunchen? Bedankbriefje. Iemand heeft lekker voor je gekookt? Bedankbriefje. Je moeder heeft de was voor je gedaan? Bedankbriefje.

Ik heb zelfs wel eens een bedankbriefje geschreven voor een mooie bedankbrief. Ik ben als het ware de Oprah Winfrey onder de bedankbriefjesschrijvers: iedereen krijgt er één.

In dat opzicht is het net als ‘sorry’ zeggen. Het is besmettelijk en het voelt zó natuurlijk om nederig en dankbaar te zijn dat het ook nog eens zeer verslavend werkt.

Geheime sleutel tot succes

Wellicht is met bedankjes strooien alsof het confetti is ook niet de manier. Ze moeten immers wel hun waarde behouden. Maar onderschat haar kracht niet. Stiekem is de bedankbrief een sleutel tot succes. Je valt namelijk op.

Ik noem een voorbeeld, in mijn studententijd (nog niet bijster lang geleden) was het gebruikelijk om een 21-diner te geven. Een etentje voor je 25 allerbeste hartsvriendinnen, bij je ouders thuis.

Ik ben als het ware de Oprah Winfrey onder de bedankbriefjesschrijvers: iedereen krijgt er één

Word je uitgenodigd op zo’n diner, dan neem je uiteraard een bosje bloemen mee voor de gastvrouw. En je laat je vervolgens de hele avond van je beste en meest charmante kant zien. Je pronkt met je ge-wel-dige tafelmanieren en je probeert vooral niet té snel en té veel van die heerlijke wijn tot je te nemen.

Maar wat gebeurt er daarna? Vaak blijft het stil. En dit is waar het braafste meisje van de klas a.k.a de ideale schoondochter in mij zachtjes met haar staart begint te kwispelen en ontwaakt. Ik pak één van mijn zorgvuldig uitgekozen witte bedankbriefjes en klauter in de pen.

Bingo. Is dat even attent. Zo val je nog eens op.

Foto: Audrey Hepburn in Sabrina
Foto: Audrey Hepburn in de film 'Sabrina'

Tuurlijk, soms is een bedankbriefje ook in mijn geval een bedank-appje of een bedankmailtje. Maar met de post, spring je er pas écht uit!

Kleine moeite om op te vallen, toch?

Kleine moeite, groot plezier zou je denken. “Maar waarom nemen zo weinig mensen dan nog de moeite?,” vraagt Heather Murphy zich af in The New York Times.  

Daar is een simpele verklaring voor, volgens professor Amit Kumar van de Universiteit van Texas in Austin: “Mensen denken dat het niet zoveel voorstelt.” Maar, het gaat nog verder. “Mensen zijn zelfs bang dat hun bedankbriefje onoprecht over zal komen of dat de ontvanger zich er ongemakkelijk door zal voelen,” legt hij uit.

Mensen denken dat het niet zoveel voorstelt

professor Amit Kumar

Mensen worden er écht gelukkiger van

Gelukkig blijkt die angst en onzekerheid ongegrond. In het onderzoek naar bedankbriefjes en het gevoel dat deze berichten oproepen bij de ontvanger, geven de meeste deelnemers zelfs aan dat ze zich ‘extatisch’ of ‘verrukt’ voelen bij het ontvangen van een bericht vol dankbaarheid. Hun geluksmeter stijgt direct naar vier op een schaal van vijf.

Het is dus hartstikke zonde dat de brievenschrijvers zelf denken dat die geluksmeter van de ontvanger niet verder zal stijgen dan een middelmatige drie.

Voor het onderzoek schreven de deelnemers geen nuchtere berichten in de trant van ‘bedankt voor de boekenbon’. Nee, de deelnemers werden gevraagd om een korte bedankbrief te schrijven aan iemand die werkelijk iets voor hen had betekend. In dit geval waren dat vrienden, studiemaatjes of collega’s die bijvoorbeeld hadden geholpen met de aanmelding voor een studie, het voorbereiden op een sollicitatie of er voor hen waren tijdens een moeilijke tijd.

Kan ik wel leuk genoeg schrijven?

De meeste deelnemers hadden niet meer dan er niet meer dan vijf minuten nodig om een oprechte bedankbrief neer te pennen. “Wat houdt mensen dan tegen?,” vraagt Murphy zich af.

Volgens haar ligt dat niet alleen aan het feit dat mensen onderschatten wat voor effect het schrijven van een briefje heeft op de ontvanger. Nee,  mensen zijn ook onzeker over hun schrijftalent. Wat nou als iemand het raar vindt dat je een brief stuurt, of wat je daarin hebt opgeschreven?

Dit is waar het braafste meisje van de klas in mij zachtjes met haar staart begint te kwispelen

Ik kan je met volle overtuiging vertellen dat dat niets uitmaakt. Als je een leuke brief krijgt, zal het je een worst wezen hoe die precies is geschreven. Wat voor de ontvanger veel belangrijker is, is het gevoel in de brief en de warmte die erachter zit. Geloof het of niet, dit  blijkt ook uit het onderzoek van professor Kumar.

It’s the thought that counts, zullen we maar zeggen. Maar, dan moeten we die dus wel even op papier zetten.

Beter laat dan nooit

Geloof me, ik ben het ook wel eens vergeten. Dan maak ik parkeer ik het op een denkbeeldig lijstje in mijn hoofd, maar wordt de drukke week en chaos in mijn hoofd me toch de baas. Je kent het wel. Na een week - en zeker na twee weken - voelt het echt als mostert na de maaltijd. Bijna pijnlijk om dan nog te bedanken, want het is overduidelijk dat je het in eerste instantie bent vergeten.

We hebben allemaal behoefte aan bevestiging zo nu en dan. Daar is niets mis mee

Maar als je het even omdraait. Of het nou een dag, week, maand, of jaar na dato is. Wat maakt het uit? Het is áltijd leuk om van iemand te horen dat je iets voor hen hebt kunnen betekenen.

Dus, de volgende keer dat je opa en oma je geld geven voor een nieuwe fiets, je huisgenoot je helpt met een sollicitatiebrief, je moeder je uit de brand helpt door als oppas in te vallen wanneer de crèche wordt geteisterd door een luizenplaag, neem dan de kleine moeite om diegene persoonlijk te bedanken. Schrijf een brief, stuur een email of voor mijn part een appje. Maar maak het dan wel persoonlijk. Het is echt leuk voor de ander om de waardering terug te lezen.

We hebben allemaal behoefte aan bevestiging zo nu en dan. Daar is niets mis mee. En wie weet, helpt je moeder, opa of huisgenoot je de volgende keer weer uit de brand.

Uiteindelijk had mijn moeder meer dan gelijk. Een bedankbriefje schrijven is een prachtig iets. Bedankt voor dat advies mam, ik zal het écht niet meer vergeten. Alhoewel, bij hoge uitzondering. Misschien.

Dankjewel!
Dankjewel voor het lezen!