Eva Jinek
Foto van Eva Jinek

Eva: “Waarom het zo belangrijk is om échte bevallingen te zien op Instagram”

Eva: "Dankzij het werk én het doorzettingsvermogen van duizenden vrouwen worden ongecensureerde bevallingen sinds kort gedoogd op Instagram en Facebook. En dat is een belangrijke stap voor het normaliseren van de normaalste zaak van de wereld: een baby krijgen. Voor mij persoonlijk was het ook belangrijk om al die pure bevallingen te zien. Ik zal je uitleggen waarom."

Eva Jinek
Eva: "Wat ik op Instagram zag, was totaal anders dan ik ooit op tv heb gezien."Eva Jinek

‘Niets kan je echt voorbereiden op je bevalling’, en ‘Een bevalling loopt altijd anders dan je denkt'. In de maanden voordat mijn zoon Pax werd geboren, heb ik deze uitspraken eindeloos gehoord. Van vrienden, maar ook van vreemden in de supermarkt, van artsen en cursusleiders en natuurlijk via al die babyboeken en artikelen die ik inhaleerde alsof ik die ene uitzondering op de regel kon zijn.

Want ik hoorde de woorden wel, maar ze echt geloven deed ik niet. ‘Ha! Dat zullen we nog wel eens zien’, dacht ik diep van binnen terwijl ik de verschillende fases van de bevalling voor de zoveelste keer doornam in mijn hoofd.

Bij deze intensieve voorbereiding hoorde wat mij betreft ook het bekijken van zoveel mogelijk ‘eerlijk’ beeldmateriaal. Daar had ik gelukkig zeeën van tijd voor, want als je zwanger bent, slaap je niet. Nachtenlang struinde ik het internet af op zoek naar filmpjes van de geboortes van de baby’s van andere vrouwen. Ik bekeek ze heel vaak opnieuw en ik bewaarde ze. Gaandeweg werd ik een liefhebber, een kenner en een verzamelaar.

Ademloos

Zo ontdekte ik op instagram het empowered birth project van Katie Vigos, een account vol ongecensureerde geboortefilmpjes en foto’s waar ik mijn honger naar de rauwe werkelijkheid van een bevalling zonder gêne kon stillen. Ademloos keek ik naar de beelden. Naar vrouwen die ik nooit zou kennen en die vaak, maar zeker niet altijd, anoniem hun baby’s ter wereld brachten voor het oog van een camera.

Deze beelden waren anders dan alles wat ik ooit eerder had gezien. In ieder geval anders dan alles wat ik ooit op tv had gezien. De hysterisch schreeuwende vrouw onder een ziekenhuislaken die haar man tussen het puffen door verrot schold was veranderd in een vaak stille - soms kermende -  serene vrouw die een kleine wonder uit haar lichaam perste. Er kwam veel vlees, en ook veel bloed en andere lichaamssappen, aan te pas, waar ik alleen maar blij mee was. Immers, hoe sappiger, des te realistischer en dus des te groter mijn kennisvoorsprong als ik straks zelf aan de beurt was!

Ze ving zelf de bungelende baby tussen haar benen op

Eva Jinek

Mijn favoriete filmpje was van een vrouw die staand tussen een boekenkast en een bureau in recordtijd een baby baarde die ze eigenhandig opving en daarna op de grond ging knuffelen. Ik heb dit misschien wel honderd keer bekeken omdat ik die vrouw om zoveel dingen bewonderde: hoe soepel ze zelf die bungelende baby tussen haar benen opving, hoe flexibel en atletisch ze nog was… en dan was er ook nog de setting! Tussen boekenkast en een bureau in…. Toen ik dit filmpje aan mijn eigen gynaecoloog Eline liet zien, verscheen er een glimlach op haar gezicht. ‘Dit is niet haar eerste kind’, was het enige dat ze zei.

Gillen

Ik vond de meeste geboortefilmpjes op het instagramaccount Empowered birth project zo leuk dat ik ze te pas en te onpas aan anderen liet zien. Dat pakte niet altijd even goed uit. De eerste keer dat ik Dexter zo’n ongecensureerde close up van een geboorte liet zien, bleef hij 16 minuten in stilte bewegingsloos naast me zitten. De meeste collega’s renden gillend weg of bleven aan de grond genageld en zagen er de rest van de dag gehavend uit. Veruit de meeste moeders die ik ken, verklaarden me voor gek. Waarom zou je jezelf kwellen met iets wat onvermijdelijk is, vroegen ze. Maar zo voelde het niet. Hoe vaker ik de geboortes zag, des te meer ik geloofde dat ik wist wat mij te wachten stond. Ha! Maar dan ook echt: ha. Wat kan een mens zich vergissen.

Pax’ geboorte maakte een verpletterende indruk op mij

Eva Jinek

Niets had me echt kunnen voorbereiden op hoe mijn bevalling verliep. En natuurlijk ging het helemaal anders dan ik had gedacht. Van het serene ritueel dat ik zo uitvoerig had bestudeerd, bleef uiteindelijk niks over. Na heel veel uur bevallen kreeg ik een ongeplande keizersnee en kwam Pax ter wereld in een operatiekamer, terwijl ik verlamd op mijn rug lag en geen pijn voelde maar wel de kracht waarmee mijn lieve artsen hem uit mijn lichaam moesten trekken. Zijn geboorte maakte op mij een verpletterende indruk: het was en is de belangrijkste gebeurtenis uit mijn leven. Maar het verliep in alle opzichten anders dan ik had gedacht. En dat gold ook voor de periode erna.

Ineens was ik niet alleen moeder, maar moest ik ook herstellen van een zware buikoperatie. Al mijn fantasieën over de eerste wandeling met de baby (na een paar dagen toch?) de eerste keer weer sporten (over drie weken zeker) mijn oude, vertrouwde lichaam weer terug (hooguit 6 weken dan ben ik weer fit) moest ik parkeren. Ik kon nauwelijks lopen of mijn baby optillen. Alleen al rechtop zitten deed pijn en zullen we het over borstvoeding hebben? Over hoe moeilijk dat kan zijn, en al helemaal als je een grote buikwond hebt.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Voor het eerst van mijn leven was ik afhankelijk van anderen. Voor alles moest ik Dexter om hulp vragen: een kopje thee, opstaan, de boodschappen. Die afhankelijkheid, die viel mij misschien nog het zwaarst. En ergens in dit hele proces raakte ik ook mijn relativeringsvermogen kwijt. Ik, de eeuwige optimist, zag niet hoe ik ooit nog de oude ging worden en dat maakte me bezorgd en verdrietig.

Ze zag er beeldig uit, alsof ze überhaupt geen baby had gehad

Eva Jinek

Dat werd niet veel beter toen ik de kiekjes van Vogue Williams in mijn timeline op Instagram zag verschijnen. Wie is Vogue Williams? Wat doet zij? Dat wist ik ook niet maar een vrouw die Vogue van d’r voornaam heet moet je toch gewoon volgen? Juist ja, dus dat deed ik. En wat wil het toeval, Vogue kreeg haar zoontje Theodore precies een dag voordat ik Pax kreeg. Ik voelde verwantschap! We waren collega-moedertjes! Twinning is winning… weet ik veel, zoiets.

De eerste foto van Vogue en haar zoontje was mooi en doordacht: haar hand liefdevol op haar baby, afgestyled met vier hele hippe ringen en glitternagellak. Ik kreeg mijn eigen ringen niet eens om. Maar de echte klap kwam twee weken later. Ik zat op de bank, met mijn gehavende lichaam en mijn gehavende hoofd en Vogue postte een foto van zichzelf op de rode loper van een feestje in een loeistrak pakje en torenhoge hakken. Eronder stond: ‘Ben maar eventjes gebleven want moest de baby nog voeden… fijn om mijn vrienden weer te zien!!!’ Ze zag er beeldig uit. Alsof ze überhaupt geen baby had gehad, laat staan twee weken geleden.

De moed zakte me in de schoenen. Nou ja, die had ik natuurlijk niet aan want mijn voeten waren nog zo opgezwollen dat ik die niet aan kon. Maar het leek wel alsof Vogue en ik van twee andere planeten kwamen. Op mijn schouder zat babykots. Op haar schouder glanzend haar en een kek jasje in maat 34.

Verslagen scrollde ik door. Er moest toch iets zijn wat mij zou helpen. Strijdlustig toetste ik ‘c-section’ in, en eureka! Met de hashtag #csectionrecovery ontdekte ik verhalen van DUIZENDEN vrouwen die net als ik een keizersnee hadden gehad en er openhartig over durfden te posten. Die soms wel heel rauwe foto’s deelden van hun littekens, hun pijn en de chaotische werkelijkheid van een pasgeboren baby en een lichaam dat die klap nog niet te boven is. Het was instant troost. Ik zag dat ik niet de enige was en nog beter: er waren legio verhalen en foto’s van herstellende vrouwen, die hun vooruitgang, hoe klein ook, moedig deelden.

In de uurtjes dat Pax sliep, laafde ik me aan de plaatjes en verhalen van mijn nieuwe vriendinnen van de ‘c-section recovery’. En ook aan de perfecte foto’s van mijn andere nieuwe vriendin Vogue, want het voelde alsof we samen iets hadden meegemaakt.

Sterker

En ergens in de loop van die tijd werd ik beter. En weer sterk. En stond ik voor het eerst weer moeiteloos op van de bank. Tilde ik Paxie boven mijn hoofd, kon ik lachen zonder mijn wond vast te houden. Ging ik fietsen, en bankdrukken, en binnenkort weer iedere avond een late night talkshow presenteren. Mijn instagramvriendinnen bezocht ik bijna nooit meer. Het was niet meer nodig, want ook mijn persoonlijkheid was terug: ik kon weer relativeren. Nu ben ik zo’n vrouw geworden die tegen zwangere vrouwen zegt: niets kan je op je bevalling voorbereiden en het loopt altijd anders dan je denkt.

Maar een beetje goed zoeken op Instagram kan je wel helpen.