Eva ontmoet Teresa, een Amerikaanse arts die ontwikkelingswerk doet in eigen land

Eva is in Coeburn, Virginia. Een levendig klein stadje in de hoogtijdagen van de kolenmijnindustrie, maar nu vooral leeg en verlaten. 

Op het pleintje langs het spoor in het centrum van de stad ontmoet Eva Teresa Tyler. Een tengere vrouw met een zangerig zuidelijk accent dat zo typisch is voor deze streek. Haar lange blonde haren zijn perfect gekapt, haar teennagels gelakt. Ze heeft een doktersjas aan en een ouderwetse stethoscoop om d’r nek hangen. Op het pleintje staat ze met een kolos van een wagen, een oude verbouwde camper, haar mobiele kliniek. Van hieruit helpt ze mensen die niet weten waar ze anders terecht kunnen voor hulp van een arts.

De Health Wagon, waarmee Teresa mensen bereikt die anders geen toegang zouden hebben tot gezondheidszorg. Foto: Anoek Hofkens

Straatarm Virginia 

De meeste winkelpanden in het stadje zijn afgetakeld en leeg. Er wonen nog maar zo’n twee duizend mensen en dat wordt de komende tijd waarschijnlijk alleen maar minder, want jonge mensen trekken weg omdat er amper werkgelegenheid is. Coeburn hoort bij de extremes van Virginia: een van de straatarme plaatsjes die zo schril afsteken bij de rijke, lommerrijke gemeenten in het noorden van de staat. Dit zijn de beroemde en beruchte Appalachian Mountains.

Teresa Tyson in haar mobiele kliniek, waarin ze vorig jaar rond de negen duizend mensen behandelde. Foto: Anoek Hofkens

Teresa heeft haar eigen kliniek in Wise, Virginia, maar minstens drie dagen per week is ze op pad met haar Health Wagon. Daarmee rijdt ze tien verschillende locaties af, over de speldenbochten in de bergen, op zoek naar mensen die letterlijk te ver van de gezondheidszorg af wonen om er aanspraak op te kunnen doen. 

Enige kans op zorg

Het zijn vooral mensen die geen ziektenkostenverzekering hebben die bij haar komen. De Health Wagon draait op donaties, waardoor haar patiënten niet hoeven te betalen voor hun behandeling. Het is een full time job, het voorbereiden, rondrijden en afhandelen van patiënten. In totaal bediende Teresa samen met haar werknemers vorig jaar zo’n negen duizend patiënten.

Ook mensen zonder ziektekostenverzekering kunnen hier terecht. Foto: Anoek Hofkens

Het is simpel

Veel van de mensen die bij haar op gesprek komen hebben last van typische klachten die horen bij het jaren lang werken in een kolenmijn. Teresa ziet veel rugklachten en longproblemen, maar daarnaast is er ook veel werkeloosheid en dat gaat – ook in dit geval – gepaard met het ontstaan van een verwoestende drugsproblemen. Wat zou er van deze gemeenschap overblijven als Teresa er niet was? Het antwoord is simpel, zegt ze: “Dan sterven er hier iedere dag mensen simpelweg omdat ze geen toegang hebben tot hulp”.