Een persoonlijk verhaal over moderne slavernij

In deze aangrijpende longread van The Atlantic vertelt Alex Tizon over de vrouw die 56 jaar bij hem heeft gewoond, hem heeft opgevoed en het moment dat hij besefte dat ze een slaaf was.

Foto: The Atlantic

Lola’s leven als een slaaf

Af en toe lees je een verhaal dat zo persoonlijk en aangrijpend is, dat je je bijna niet kan voorstellen dat het echt gebeurd is. Dit verhaal is er zo één. De Pulitzer Prize–winnende journalist Alex Tizon schreef voor The Atlantic over zijn relatie met Lola.

Ze had geen kettingen om haar enkels, maar dat had net zo goed het geval kunnen zijn

Alex Tizon

Naar de Verenigde Staten

Lola was 18 toen ze de grootvader van de auteur haar cadeau gaf aan zijn moeder. Toen de familie van Tizon van de Filipijnen emigreerde naar de Verenigde Staten, namen ze Lola mee. “Haar dagen begonnen voordat iemand wakker was en eindigden pas als iedereen in bed lag,” schrijft Tizon. “Ze bereidde drie maaltijden per dag, maakte het huis schoon, bediende mijn ouders en zorgde voor mij en mijn vier broers en zussen. Mijn ouders hebben haar nooit betaald en snauwden haar constant toe. Ze had geen kettingen om haar enkels, maar dat had net zo goed het geval kunnen zijn.”

The American Dream

Tizons waren immigranten die elke dag snoeihard werkte om hun ‘American Dream’ te verwezenlijken. In hun afwezigheid zorgde Lola voor alles en was ze als een moederfiguur voor Tizon. Hij schrijft: “Als een baby kon ik eerder ‘Lola’ zeggen dan ‘pappa’ of “mamma’. Toen ik een peuter was vertikte ik te gaan slapen tot Lola me vasthield en toen ik ouder was wist ze de naam van elk meisje waar ik ooit verliefd op geweest ben.”

Ik haatte het als mijn ouders tegen haar schreeuwden, maar het was nog nooit in me opgekomen daar haar situatie immoreel was

Alex Tizon

Een immorele situatie

Het besef dat Lola een slaaf was, kwam pas later voor Tizon. “Ik was 11 of 12 toen ik begon in te zien wat Lola was: een slaaf.  Voordat mijn oudere broer me dit duidelijk maakte zag ik haar gewoon als een achtergesteld gezinslid. Ik haatte het als mijn ouders tegen haar schreeuwden, maar het was nog nooit in me opgekomen daar haar situatie immoreel was.”

Hoe is dit gebeurd?

Dit stuk laat zien dat moderne slavernij nog steeds voorkomt, ook in Amerika. Je volgt de auteur terwijl hij zijn ingewikkelde relatie met Lola en zijn ouders verkent en de vraag beantwoordt: hoe kan het dat we het zo ver hebben laten gaan?

Een slaaf in de familie zette me aan het twijfelen over wat voor soort mensen we waren

Alex Tizon

Schaamte

Hij schrijft hier zelf over: “Ons gezin heeft jarenlang haar best gedaan om erbij te horen in de Verenigde Staten. Een slaaf in de familie paste niet in dat plaatje. Een slaaf in de familie zette me aan het twijfelen over wat voor soort mensen we waren. (...) Ik schaamde me ervoor, ook om mijn eigen dubbelzinnigheid. Ik at namelijk wel het eten dat ze voor ons kookte en droeg de kleren die ze waste.”

Terug naar de Filipijnen

Na het overlijden van zijn ouders kwam Lola bij Tizon wonen. Als een vrij mens, maar ze kon het niet laten om af en toe te koken voor zijn gezin. Op 86-jarig leeftijd overleed Lola. In het stuk lees je hoe Tizon haar as terugbrengt naar haar geboortedorp.

‘My Family’s Slave’

De auteur van dit artikel, Alex Tizon, overleed in maart dit jaar. Dit was zijn laatste verhaal. Ondanks dat hij veel moeite had met het onder woorden brengen van zijn relatie met Lola, is het resultaat mooier dan wij hier ooit op kunnen schrijven. Neem even rustig de tijd en lees via de link hieronder het hele verhaal ‘My Family’s Slave’ :

17 mei 2017 17:00
Bron: 
The Atlantic