Foto: Getty Images
Foto van Eva Jinek

Een eerlijk verhaal over de angst van het moederschap anno 2018

Je kind héél even uit het oog verliezen, dat kan de beste moeder toch overkomen? Maar in Amerika kan je hiervoor zomaar worden gearresteerd. Dit overkwam Kim Brooks en ze schreef ze er een belangrijk verhaal over voor The New York Times.

Foto: Getty Images
Foto: Getty Images

Het was een koude dag in maart 2011. Schrijver Kim Brooks had net haar ouders in Virginia bezocht en moest nog even een korte boodschap doen voor ze terugvloog naar Chicago. Maar er zat één kink in de kabel. Haar zoon van 4 jaar vertikte het om de auto uit te komen.

 

Op zo’n moment heb je twee keuzes: óf met een schreeuwend kind over de arm de winkel in stormen, óf je verlies nemen. Brooks deed het laatste. Ze was moe, de boodschappen zouden hoogstens vijf minuten tijd kosten en het was niet te warm buiten. Bovendien, zij had toch ook haar halve jeugd wachtend op de achterbank van de auto doorgebracht?

 

Zo gezegd zo gedaan. Het kind werd met een videospelletje op de achterbank geparkeerd. Het raampje op een kier, deuren op kinderslot en het alarm aan. Vijf minuten later stond Brooks weer bij de auto. Boodschappen paraat, kind gelukkig. Basta.

Foto: Getty Images
Foto: Getty Images

Maar niets was minder waar. Zodra Brooks in Chicago landde, wachtte er een vervelende voicemail op haar: “Ik moet mevrouw Brooks spreken vanwege een incident op een parkeerterrein.”

Aangeklaagd

Wat bleek? Een wildvreemde had Brooks de winkel in zien gaan, een video gemaakt van haar zoontje achter in de auto, haar nummerbord opgeschreven en het alarmnummer gebeld. “Ik voelde me een vreselijke moeder,” schrijft Brooks. “Alsof ik betrapt was terwijl ik iets heel ergs aan het doen was. Hoewel ik niet echt snapte wat er nou precies zo fout was aan wat ik had gedaan, voelde ik me zoals elke moeder zich voelt als ze aangevallen wordt op haar opvoedskills: beschaamd.”

Een dag later kreeg Brooks een telefoontje. Ze werd aangeklaagd vanwege ‘misdadig gedrag jegens een minderjarige’. Haar eigen zoon dus. Wat Brooks beschrijft, is de nachtmerrie van elke ouder. Maar helaas is zij niet de enige Amerikaanse moeder die zoiets heeft meegemaakt.

Foto: Getty Images
Foto: Getty Images

In The New York Times vertelt ze haar verhaal, want ze vertikt het om zich ervoor te schamen. “Want dat is wat schaamte doet met vrouwen. Het isoleert ons en geeft het gevoel dat onze verhalen onbelangrijk zijn. Dat het slechts stomme karakterfouten zijn.”

Moederschap anno 2018

Daarom ging Brooks op zoek naar andere moeders die het slachtoffer zijn geworden van wat zij ‘the age of fear’ noemt. De constante angst die gepaard gaat met het moederschap anno 2018. “We leven in een land waar het als abnormaal - of soms zelfs crimineel - wordt gezien om je kind ook maar een seconde uit het oog te verliezen,” schrijft ze.

“Onze kinderen lopen niet meer zelf naar school en spelen niet meer alleen in het park. Ze wachten niet alleen in de auto. Ze maken geen lange wandelingen door de bossen met vriendjes, of rijden op hun fietsen naar hun geheime fort,” aldus Brooks. Nee, Amerikaanse kinderen worden 24/7 in de gaten gehouden. Waarom? Voor de veiligheid van de kinderen natuurlijk.

Maar juist daar begon het te knagen bij Brooks. Hoe groot is de kans nou echt dat er een kind iets gebeurt bij het buitenspelen? Ja, er zijn vreselijke verhalen in de media. Maar deze verhalen zijn eerder uitzondering dan de regel.

"Opeens klikte het in mijn hoofd," schrijft ze. "Het maakt niet uit of het daadwerkelijk gevaarlijk is om je kind uit het oog te verliezen. Waar het om gaat is dat andere ouders het gevoel hebben dat dit gevaarlijk is. Als het om de veiligheid van kinderen gaat, zijn gevoelens belangrijker dan feiten." Kortom: ze was dacht niet eens meer na of de situatie werkelijk gevaarlijk voor haar kind was, maar wat anderen ervan zouden zeggen.

Brooks is niet de enige

Brooks kwam er al snel achter dat er andere vrouwen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt. Neem bijvoorbeeld het verhaal van Shenesha Taylor uit Arizona. Omdat ze geen kinderopvang kon betalen, liet ze haar twee kinderen in de auto zitten toen ze naar een sollicitatiegesprek ging. Ze kreeg twee aanklachten voor kindermishandeling en kreeg een voorwaardelijke straf. Ze staat daarom achttien jaar onder toezicht.

Ook sprak Brooks een moeder die - net als zij - even een korte boodschap ging doen. Haar 4-jarige dochter deed een dutje achter in de auto met de ramen open. Voor ze het wist, werd ze gearresteerd. “Ze wist nog dat de agent tegen haar zei: ‘De huismoeder is zeker te druk met shoppen om op haar kinderen te letten. Weet je echtgenoot hoe je voor zijn kind zorgt, terwijl hij druk is met geld verdienen?’,” schrijft Brooks.

Foto: Getty Images
Foto: Getty Images

Volgens Brooks zijn het vooral moeders die de prijs betalen voor deze obsessie met veiligheid. Of zoals een andere moeder haar vertelde: “Ik weet niet meer of ik bang ben voor de veiligheid van mijn kinderen, of dat ik bang ben voor wat andere mensen van me denken.”

Ga dit stuk lezen!

Een prachtig en belangrijk verhaal van Kim Brooks, dat zeker de moeite waard is om te lezen. Klik op de onderstaande link voor het hele artikel. Haar tip voor alle (aanstaande) ouders? Je niet teveel aantrekken van de angst van anderen. Want dat is wel zo gezond.

Bron: 
New York Times