Een aangrijpend gesprek over de vaak dodelijke ziekte Anorexia

Op Netflix is de controversiële film To The Bone te zien, een film die tot veel discussie leidt, maar ook aanleiding vormt om weer eens goed stil te staan bij deze vreselijke ziekte. Mahdi Adel Nikkhooy verloor begin dit jaar zijn 19-jarige dochter Ira aan Anorexia. 

Still from video

Marina van Dansik heeft de anorexia overwonnen en zit in de laatste fase van haar behandeling bij Human Concern. Zij wil duidelijk maken dat Anorexia ook daadwerkelijk te genezen valt. Wordt Anorexia in deze film goed gepraat of is het een waarschuwing? Mahdi Adel Nikkhooy vindt dat de aandacht minder om de film zelf moet gaan en meer over de problematiek. Hij is ervan overtuigd dat de maker en de hoofdrolspelers goede intenties hebben.

Geen menstruatie meer

Zijn dochter was 15 jaar toen ze anorexia kreeg. “Ira was een lief, betrokken en gevoelig meisje, die een normale opvoeding heeft gehad, met veel liefde een aandacht. Ze heeft geen trauma’s in haar leven meegemaakt. Ze had humor, was altijd vrolijk. “ Toch was Ira blijkbaar al een tijd bezig met afvallen. “Toen ze een aantal maanden niet meer menstrueerde en ons dat vertelde zijn we meteen naar de huisarts gegaan. Vanaf dat moment kwamen we in de molen van de gezondheidszorg terecht.”

Maar niets hielp

Vijf jaar lang onderging Ira verschillende behandelingen, waaronder verschillende behandelingen in het ziekenhuis. Niks sloeg aan. Waarom niet, daar kan Mahdi Adel Nikkhooy zijn vinger niet op leggen.

Behandelen is vaak lastig

Meer dan de helft van de anorexiapatiënten geneest min of meer, bij een bepaalde groep werkt geen enkele behandeling die in Nederland wordt gegeven. Er is zelfs een groep van dertig tot vijfendertig procent die van de regen in de drup geraken, van wie de situatie door de behandelingen alleen maar slechter wordt.

Ira de dochter van Mahdi Adel Nikkhooy
Ira de dochter van Mahdi Adel Nikkhooy

Wat hij wel miste in de behandelingen in Nederland is betrokkenheid. “Bij deze groep meisjes zou er minder professionele afstand moeten zijn." Het gevoel ‘Ik geef om jou, ik ben er voor je’, is volgens hem essentieel. "Dat is écht nodig voor genezing van deze ziekte. Dan groeit het vertrouwen en kunnen ze ook alles vertellen."

Huiselijk

''Professionele nabijheid'', dat is de term die Carmen Netten van Human Concern daarvoor gebruikt. En dat is volgens Marina inderdaad nodig om herstel van een eetstoornis mogelijk te maken. Marina werd bij Human Concern is Portugal behandeld. volgens haar was het 'als een warm bad', ze voelde een vorm van onvoorwaardelijke liefde. “Er zijn grenzen en duidelijke regels, maar alles wordt ingezet om tot de kern van jouw herstelmotivatie te komen. “

Een van de belangrijkste aspecten is veiligheid. Marina gelooft dat mensen die een eetstoornis ontwikkelen onveilig gehecht zijn, of andere problemen hebben die in de jonge jaren zijn ontstaan. In haar geval met het systeem van de Sovjet Unie. Die veiligheid moet geboden worden.

Innerlijke stem verslaan

Ook Mahdi Adel Nikkhooy is met zijn dochter naar Portugal gegaan, maar naar een andere kliniek. Zij boden 24 uur begeleiding. Dat kennen we niet in Nederland. De gedachte daarachter is, dat je meisjes met een eetstoornis nooit alleen moet laten piekeren. Ze hebben een soort kritische innerlijke stem die hen aanzet tot hongeren en bepaalde rituelen. Maar Ira was op het moment dat ze aan deze behandeling begon al te veel verzwakt, ze was eigenlijk te laat. Haar lichaam was al helemaal kapot.

Een-op-een

Mahdi Adel Nikkhooy hoopt dat er meer onderzoek komt. Hijzelf stelt een-op-een begeleiding voor. “Een IC-patiënt in Nederland krijgt zo’n behandeling. Waarom dan ook niet anorexiapatiënt die een BMI van tien heeft?”

Marina zegt dat zo’n behandeling bij haar niet werkte. Zij kwam door een een-op-een behandeling in bepaald vast patroon terecht. Ook past haar omgeving had zich aan haar aan. Marina gedijde het best bij een groepsbehandeling. Kortom, wat momenteel ontbreekt in de behandeling van Anorexiapatiënten is een individuele benadering. Niet elke aanpak werkt bij iedereen.

Actrice Lily Collins speelt de hoofdrol in ‘To the bone’
Actrice Lily Collins speelt de hoofdrol in ‘To the bone’

Confronterend

Terug naar de film. De actrice die de hoofdrol speelt, Lily Collins, is zelf anorexiapatiënt geweest. Zij moest voor deze rol maar liefst 15 kilo afvallen. Mensen zeiden, dat is onverantwoord, om iemand die al zo ziek is geweest, in deze situatie te brengen. Ook Marina vindt dit spelen met vuur. Zijzelf zegt dat voor geen enkel bedrag terug zou willen naar die dunheid. Het is een te groot risico op een terugval. Want Anorexia  is een hele hardnekkige verschrikkelijke ziekte. Zij heeft er immers 16 jaar aan geleden en tien jaar hard gestreden om van de ziekte af te komen. Daar ga je niet mee spelen.

De ziekte verslagen

Voor Marina is het vanavond haar coming out als ex-patiënt. Het is spannend maar het is volgens haar tijd om de schaamte te overwinnen. De enige reden dat ze aan tafel zit is dat ze hoopt dat het meisjes die ook aan de ziekte leiden helpt. “Ik wil laten zijn dat volledig herstel mogelijk is.”

Wil je meer weten over dit onderwerp of heb je er een vraag over? Dan kun je op de website 'Ik ook van mij' terecht.