Een vrouwelijke cipier
Foto van Eva Jinek

Deze vrouwen leggen uit waarom ze wél in een mannengevangenis kunnen werken

Het werk in Amerikaanse gevangenissen kan behoorlijk uitdagend of zelfs gevaarlijk zijn. Zeker als vrouw kun je te maken krijgen met intimidatie, misbruik en geweld. Toch is dat voor veel vrouwen geen reden om met dit werk te stoppen.

Vrouwelijke cipier
Vrouwelijke cipiers zijn in de minderheid in Amerikagetty Images

Er zijn vrouwelijke cipiers die zelf maatregelen nemen om hun werk zo veilig mogelijk te maken. Ze dragen hun haar in een duf ‘kantoorknotje’, trekken oversized kleding aan en kiezen ervoor om geen make-up te dragen. Op deze manier proberen ze hun ‘vrouwelijkheid te onderdrukken’ en zo ‘niets los te maken’ bij de gevangenen. Maar volgens andere cipiers maakt het geen verschil. “Het maakt niks uit wat je aan hebt”, zegt Octavia Brown, leidinggevende bij gevangenis Victorville in Californië, tegen The New York Times. “Ze kijken daar dwars doorheen."

Sinds de tweede feministische golf werken steeds meer Amerikaanse vrouwen in de gevangenissector. Volgens The New York Times zijn er inmiddels tientallen duizenden vrouwen werkzaam in honderden gevangenissen door heel Amerika. Maar de gevangenen bestaan nog steeds voor 93 procent uit mannen.

Gevangenis
Een Amerikaanse gevangenisGetty Images

De eerste vrouwelijke werknemers kregen het in sommige gevangenissen zwaar te verduren. Ze werden niet als gelijken gezien, zowel door hun mannelijke collega’s als de gevangenen. En nog steeds krijgen de vrouwen soms te maken met seksuele intimidatie: gevangenen die hen gunnen (masturberen als de vrouwelijke bewaker langs loopt), naroepen, of vastgrijpen. Maar ook de mannelijke cipiers zouden de vrouwen onderschatten in hun functie.

Los van de uitdagingen op werk, krijgen vrouwen daarbuiten ook te maken met ongevraagd commentaar. Zou zouden ze hun baan moeten opzeggen omdat ‘het niet veilig voor is vrouwen’. Leuk en wel, maar wat vinden de vrouwelijke cipiers in kwestie er eigenlijk van? In The New York Times reageren ze zélf op al deze vooroordelen. En dat is het lezen waard.

Zo vertelt Susan Dean uit Denver: “Ik werkte als bibliothecaresse in een mannengevangenis en had iedere dag contact met de gevangenen. Ik heb nooit iets gemerkt van intimidatie, maar het werd wel duidelijk gemaakt dat het absoluut niet getolereerd zou worden. Mensen met kritiek beseffen niet dat de gevangenissen vaak in kleine stadjes staan waar weinig werk is. Om te stellen dat vrouwen hier niet zouden mogen werken, lost niks op en bovendien breng je hen in het nadeel. Geloof het of niet, vrouwen hebben net zoveel recht op werk als mannen.”

Jo T uit Illinois voelde zich ook nooit geïntimideerd. “Ik was een van de eerste vrouwen die werd aangenomen bij het publieke bureau van gevangenissen. Ik werkte hard om geaccepteerd te worden. Er waren zeker mensen die dachten dat ik het niet zou kunnen omdat ik een vrouw was, maar die mochten van mij hun meningen hebben. Werken in een gevangenis geeft veel stress: het heeft een grote ‘wij’ versus ‘zij’ mentaliteit. De truc is om er grapjes over te blijven maken. Ik heb nooit het idee gehad dat iemand over mijn grenzen ging.”

Ann Gilbertson uit  New York heeft wél nare ervaringen, maar kan deze relativeren: “Elke gevangenis is anders. Ja, ik ben wel eens ‘gegund’ en geflasht in de 21 jaar dat ik in een gevangenis werkte. Deze mannen werden dan meteen gestraft. Ik kan niet meepraten over intimidatie of verkrachting, omdat ik dit nooit heb meegemaakt. De gevangenen wisten wel beter dan zich slecht te gedragen tegen vrouwelijke werknemers. Ik kleedde me wel conservatief. Van al mijn mannelijke collega’s heeft er ooit één gezegd dat vrouwen hier niet thuishoren. Ik antwoordde simpelweg dat dat zijn mening was, en ik de mijne had. En ik had de wet achter me.”

Tara uit Indiana bouwde een band op met de gevangenen: “Ik werkte op de ziekenzaal op de afdeling ergotherapie in een strenge gevangenis. Ik kreeg betere resultaten van deze mannen dan van alle witte gepensioneerden uit het Middenwesten, die ik normaal behandelde.”

Diane uit Ann Arbor zag dat gevangenen die over de grens gingen hard werden aangepakt: “Ik had in de jaren negentig voor lange tijd een hoge functie in het federale gevangenissysteem. Zo werkte ik voor veel verschillende gevangenissen. Natuurlijk kan ik niet spreken voor wat er vóór mijn tijd gebeurde, maar ik kan wel stellen dat gevangenen die vrouwen versierden, bedreigden of flashen kregen onmiddellijk extra straf, werden apart gezet of overgeplaatst.

De vrouwen schetsen een interessant beeld over hun werk in een door mannen gedomineerde wereld. Ben je benieuwd naar het artikel van The New York Times? Lees het via de link hieronder.

Bron: 
The New York Times