Bryan Mealer en zijn nicht Frances rijden van Texas naar Washington om Donald Trump te ontmoeten
Veerle Weustink
Veerle Weustink
Contributor

Deze journalist reed 2700 km met zijn 93-jarige nicht om Donald Trump te ontmoeten

Hij is een journalist, stemde op Hillary Clinton en gruwelt van de nieuwe president. Zij is 93 jaar oud, kijkt elke dag naar Fox News en denkt dat Trump het beste is wat Amerika óóit is overkomen. Ze zijn het over praktisch alles oneens en steken dat niet onder stoelen of banken. Toch zijn ze beste vrienden. Ontmoet Bryan Mealer en zijn 93-jarige nicht Frances.

Bryan Mealer en zijn nicht Frances rijden van Texas naar Washington om Donald Trump te ontmoeten
Bryan Mealer en zijn nicht Frances rijden van Texas naar Washington om Donald Trump te ontmoeten. Foto: Scott Slusher The Guardian

Het was een doodnormale dag en Frances en Bryan waren weer eens liefdevol aan het bekvechten over de telefoon. Het onderwerp op de agenda: één van de zoveelste schandalen rond Donald Trump. “Wat vind je nu van je grote held,” sneerde Bryan. “Ik vind hem geweldig, ik zou zo naar het Witte Huis rijden om hem de hand te schudden,” antwoordde Frances zonder een spoortje van twijfel. Even viel Bryan stil, maar al snel herpakte hij zich. “Oké, dan doen we dat toch. Ik rij wel.”

Zie hier het begin van een avontuur. De twee tegenpolen besloten in een auto te stappen om samen ruim 2700 kilometer af te leggen. Van hun woonplaats in Austin, Texas naar het Witte Huis. Onderweg gingen ze in gesprek met Amerikanen die hun vooroordelen onderuit zouden halen. Ja, van hun allebei.

Ze gingen op bezoek bij een moskee (Frances wilde niet meer weg) een rightwing-radiostation (zeer moeilijk voor Bryan) en nog veel meer. Het einddoel? Donald Trump de hand schudden en hem laten zien dat als zij hun verschillen opzij kunnen zetten, meer Amerikanen dat eens zouden moeten proberen.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

#AcrossTheGreatDivideTour

Toen redacteur Veerle Weustink las over hun avontuur, besloot ze Bryan Mealer op te bellen om meer te weten te komen over de wonderlijke vriendschap tussen hem en Frances. Maar vooral om een antwoord te krijgen op de vraag: hoe overbruggen we de ideologische kloof die Amerika - en Europa idem dito- splijt?

“Jeetje, daar vraag je me wat zeg,” lacht Bryan als ik mijn tamelijk hoogdravende vraag aan hem voorleg. “Ik kan alleen spreken vanuit mijn eigen ervaring. Frances en ik bellen minstens drie keer per week met elkaar. We zijn het over vrijwel álles oneens. Zij zegt iets over ‘these damn liberals’, en ik rol met mijn ogen. Ik zeg iets over lhbt-rechten, en zij schreeuwt door de telefoon: ‘Jeez! Stop it you snowflake!’. Toch is er groot respect tussen ons en kunnen we over van alles lachen.”

Tot het fout ging

Klinkt prachtig, maar de vriendschap tussen Bryan en Frances was niet altijd koek en ei. De dag nadat Donald Trump werd verkozen tot president belde Frances hem op. “Om zich een beetje te verkneukelen om mijn gekrenkte liberale zieltje,” zo interpreteerde Bryan het.

Inmiddels kan hij erom lachen, maar op dat moment begonnen de twee te bekvechten. Niets nieuws, maar deze keer voelde het serieuzer. Ze kregen flinke ruzie en spraken elkaar weken niet meer. “Dat vonden we alle twee zo erg,” vertelt Bryan. “We misten elkaar écht. Vanaf dat moment hebben we besloten om nooit meer politieke kwesties tussen onze vriendschap in te laten komen.”

Frances' leven ging niet over rozen

Frances en Bryan kennen elkaar pas drie jaar. Terwijl hij onderzoek deed naar zijn familiegeschiedenis kwam de journalist erachter dat hij een nicht had waar hij geen weet van had. Dat was Frances. “Voor ik het wist, vertelde ze me haar levensverhaal. Ik was meteen geïntrigeerd.” 

Frances had geen makkelijke jeugd. Ze groeide op tijdens de Great Depression, één van Amerika’s armste periodes. Haar vader overleed op jonge leeftijd en toen Frances twaalf jaar oud was, verliet haar moeder het gezin. Frances was de oudste en moest vanaf dat moment voor haar vier broertjes en zusjes zorgen.

Frances is een taaie. Een vrouw die haar eigen boontjes dopt

Bryan Mealer

De rest van Frances’ leven leest ook als een prachtige, maar eveneens dieptreurige roman. Al liftend naar California ontmoette ze haar toekomstige man, een countrymuzikant. Samen kregen ze vier kinderen. Hoewel hij de steelgitaar bespeelde als geen ander, was hij een minder goede echtgenoot. Hij had losse handjes en Frances besloot de kinderen in haar eentje op te voeden. “Ze is een taaie. Een vrouw die haar eigen boontjes dopt. En zo staat ze nog steeds in het leven,” vertelt Bryan. Er klinkt trots door in zijn stem.

Archieffoto van Bryan Mealer
Frances voert campagne voor de John Conlan in Phoenix in 1964. Foto: archief van Bryan MealerThe Guardian

Ook was Frances politiek actief. In de jaren 60 was ze zeer betrokken bij de opkomende conservatief rechtse beweging. Ze werkte voor senator Barry Goldwater en werd vrienden met de bekende antifeministische politiek activist Phyllis Schlafly. “Toen Trump opkwam, was ze in de wolken,” vertelt Bryan. “Ze gelooft dat hij het beste is wat Amerika in lange tijd is overkomen.”

Liberale bubbel

Bryans jeugd was compleet anders. “Ik groeide op in de jaren 80 in Texas. Ik rookte wiet en luisterde wat naar punkrock. Het leven was prachtig.” Na zijn opleiding journalistiek ging hij in New York wonen. Al snel bevond hij zich in een hermetisch afgesloten progressieve bubbel.

“Mijn vrienden uit New York snappen niet dat ik bevriend kan zijn met iemand als Frances,” vertelt de journalist. “Sommigen hebben ook familie die op Trump hebben gestemd en gaan daarom met kerst niet naar hun ouderlijk huis. Zo erg is het inmiddels in ons land.”

Bryan snapt het niet. Als het hem en Frances lukt, waarom dan de rest van het land niet? Hoe kan het dat onze politieke verschillen zo hoog oplopen dat we niet eens meer met elkaar rond dezelfde tafel kunnen zitten?

Een conservatieve pastoor

“Daarom wilde ik tijdens onze roadtrip mensen spreken die zowel mijzelf als Frances uit onze respectievelijke bubbels zouden trekken.” Zo gezegd zo gedaan. De twee stapten op 18 maart de auto in. Eerste stop: Oklahoma City, waar ze op bezoek gingen bij een evangelische pastoor.

“Het begon best goed,” vertelt Bryan. ‘Maar al snel zei de pastoor iets waar ik me vreselijk boos om maakte. Hij had het de hele tijd over gay sinners. Ik voelde de woede in me opborrelen.”

Hoe ze dit hebben opgelost? “Ik stond al klaar om uit mijn slof te schieten, maar toen bedacht ik me de reden waarom we überhaupt op deze trip waren gegaan: om naar elkaar te luisteren. Dus heb ik hem beleefd verteld wat mijn standpunt was en zijn we doorgegaan. Het was uiteindelijk een fijn gesprek en aan het eind hebben we samen gebeden.”

De bakermat van de Black Lives Matter-beweging

Een goede eerste tolerantietest voor Bryan. Vervolgens was het Frances’ beurt voor haar lakmoesproef. Stop twee was namelijk Ferguson, Missouri. Ferguson kwam in 2014 in het nieuws vanwege grote onrust na de dood van de Michael Brown. Deze 18-jarige tiener overleed aan zes kogelwonden, nadat een politieagent hem had neergeschoten. Dit zorgde voor grote onrust in de Afro-Amerikaanse gemeenschap van Ferguson, met rellen tot gevolg. De dood van Michael Brown wordt door veel mensen gezien als het begin van de Black Lives Matter-beweging.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Die middag stond een ontmoeting met de ouders van Michael Brown op het programma. “Frances heeft een rothekel aan de Black Lives Matter-beweging. Het enige wat ze ziet is boze zwarte mensen, niet de reden wáárom ze boos zijn,” vertelt Bryan duidelijk geërgerd .

De ontmoeting verliep in het begin wat stroef, ongemakkelijk zelfs. “Op een gegeven moment vertelde Frances dat ze een grondige hekel heeft aan de Black Lives Matter-beweging. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte, maar tot mijn verrassing begon de vader van Michael Brown driftig te knikken. ‘Ik ook,’ zei hij. Hij vindt dat deze beweging teveel inspeelt op de woede van mensen en dat dit tot niets constructiefs leidt.” Hij vervolgt lachend: “Ik heb nog nooit Frances zo tevreden zien kijken. ‘Ha, you see!’, schreeuwde ze triomfantelijk. Ach ja, dat hoort er ook bij.”

Een ontmoeting in de moskee

Onderweg spraken Frances en Bryan nog veel meer mensen. Stuk voor stuk hadden ze verhalen over Amerika in deze tijd van verdeeldheid. Maar er is één ontmoeting die Bryan echt is bijgebleven. Stop drie: een moskee in Ohio. “Frances kijkt de hele dag naar Fox News. Daar worden moslims weggezet als terroristen, niet als gewone mensen met banen en kinderen. Ik was dus heel benieuwd hoe Frances zou reageren op een bezoek aan de moskee.”

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

De vrouwen in de moskee hielden zich niet in. Ook Frances ging vol de discussie in. Bryan stond er naast en keek met groeiende verbazing naar het schouwspel dat zich voor zijn ogen voltrok. “Het was zo mooi om te zien. Deze vrouwen waren het hartstochtelijk met elkaar oneens, maar ik heb nog nooit een groep zoveel zien lachen en kletsen als die dag in die moskee.” Aan het eind van de middag moest hij Frances met moeite losweken uit de moskee. “Als het aan haar had gelegen, waren we daar gebleven.”

We zitten comfortabel in onze eigen echokamertjes en noemen iedereen daarbuiten een monster

Bryan Mealer

Inmiddels kwam Washington steeds dichterbij. Hun reis liep ten einde. Bryans conclusie? Iemand in de ogen aankijken en het gesprek aangaan is de enige antidotum tegen vooroordelen. “We zijn gestopt met praten in dit land. Zodra we iets horen waar we het niet mee eens zijn, laten we onze emoties de vrije loop. We zitten comfortabel in onze eigen echokamertjes en noemen iedereen daarbuiten een monster. Dat stopt het gesprek. Wees het alsjeblieft grondig met elkaar oneens, maar blijf luisteren naar de ander. Al is het soms doodvermoeiend.” Dan lacht hij. “Ik kan het weten, ik heb 2700 kilometer met Frances in één auto gezeten.”

Het eind van hun reis

En Trump? Die hebben ze nooit ontmoet. Maar een handdruk van de president was niet nodig om van deze reis een succes te maken. Na een trip van acht dagen maakten de twee rechtsomkeert, terug naar Texas. Beiden met een nieuw inzicht. “Ik heb geleerd beter te luisteren en niet mijn mening als de enige juiste te zien. En ik hoop dat  de volgende keer als Frances Fox News aanzet, en ze hoort hoe mensen grond in geboord worden, ze denkt: ‘Hé wacht eens even. Ik heb met deze mensen gepraat. Ze waren zo slecht nog niet’”.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Op de vraag of de twee dan tenminste ietsje minder bekvechten, krijg ik een smalend lachje als antwoord.“Tijdens de terugreis heeft Frances meerdere malen verkondigd dat ze nóóit meer met me wilde praten. Ik zette dan wat countrymuziek op en voor ik het wist was ze weer aan het babbelen. Alsof er niets was gebeurd.”

“Het blijft een stronteigenwijze vrouw van 93,” verzucht Bryan. “Maar ik hou van haar. Ze is familie.”