Deze journalist gaf les in Noord-Korea: “Nieuwsgierigheid is verboden”

“Ik kwam in Noord-Korea door me voor te doen als docent Engels,” schrijft Amerikaanse journalist Suki Kim over haar tijd in Pyongyang. Wat ze daar aantrof, geeft een uniek inkijkje van het leven in een dictatuur.

Foto: Suki Kim, Flickr
Foto: Suki Kim, Flickr

Deze week is de wereld in de ban van de historische ontmoeting tussen president Trump en Kim Jong-un op een klein eilandje voor Singapore. Een bijeenkomst die (compleet terecht) als historisch wordt beschreven.

Ook al weten we inmiddels dat de heren een bepaalde overeenkomst hebben bereikt, ziet het er naar uit dat er weinig grote stappen gemaakt zijn richting denuclearisatie. Toch lijkt Trump het volste vertrouwen te hebben in de Noord-Koreanse leider en zijn beloftes om te stoppen het nucleaire programma.

Maar of dat gaat gebeuren? Net als andere deskundigen acht Noord-Korea-kenner Remco Breuker de kans zeer klein dat Kim Jong-un zijn beloftes na zal komen.

Tom Kleijn en Remco Breuker

Iemand die hier ook haar vraagtekens bij zal zetten, is Suki Kim. Deze Amerikaanse journalist heeft een uniek perspectief op de dictatuur, omdat ze als één van de weinige Amerikanen voor een langere periode in Noord-Korea heeft gewoond.

Sterker nog, Suki Kim heeft in 2014 een boek geschreven over haar ervaring als ‘undercover’ docent aan de Technische Universiteit van Pyongyang. Genoeg reden voor Vox-journalist Sean Illing om haar nog eens op te bellen.

Undercover

Kim regelde de baan voor zichzelf in 2011, nadat ze het land een aantal keer bezocht had en zich steeds compleet aangeslagen voelde door wat ze daar aanschouwde. Aan de Technische Universiteit studeerden 270 mannelijke studenten, allemaal zoons van de Noord-Koreaanse ‘elite’.

Zes maanden lang gaf Kim les en maakte ze aantekeningen en opnames voor haar boek ‘Without you, there is no us: Undercover among the sons of North Korea’s elite’. “Je kunt je bijna niet voorstellen hoeveel angst er heerst,” vertelt Kim aan Vox. “Je kan gelukkig zijn en tegelijkertijd in doodsangst leven. En ik denk dat dit de realiteit is voor veel Noord-Koreanen.”

Militaire basis

“Ik gaf zes maanden lang les op een militaire basis aan studenten tussen de 19 en 20 jaar, allemaal mannen en allemaal kinderen van de Noord-Koreaanse elite. Zes maanden lang mocht niemand het terrein af,” zegt de journalist over haar tijd in Pyonyang.

Foto: Voormalig leiders Kim Il Sung en Kim Jong-Il in Pyonyang, Noord-Korea, ANP
Foto: Voormalig leiders Kim Il Sung en Kim Jong-Il in Pyonyang, Noord-Korea, ANP

Met ‘elite’ bedoelt Kim de kinderen van mensen die zijn goedgekeurd door de heersende politieke partij. “In sommige gevallen ging het ook om verre familie van Kim Jong-un,” vervolgt ze. Misschien heb je nu al medelijden met de studenten die zes maanden lang geen enkele vrijheid kende, maar volgens Kim komt de ‘elite’ er nog goed vanaf vergeleken met de rest van de inwoners.

“In 2011 gingen alle universiteiten dicht voor een jaar en werden de studenten naar bouwplaatsen gestuurd om mee te bouwen aan het ‘machtige en welvarende land’,” legt de schrijver uit. “Verreweg de meeste Noord-Koreanen moesten verplicht alles opofferen voor het regime.”

Mijn dagelijkse lessen werden constant gemonitord. Alles werd bijgehouden, opgenomen en gecontroleerd.

Suki Kim

De ‘elite’ mocht studeren

Maar de 270 ‘elite’-studenten die Kim omschrijft, bleven gespaard. Zij mochten gewoon studeren. “Het was een bizarre ervaring om deze studenten les te geven. Ik deed het eigenlijk alleen voor aantekeningen voor mijn boek,” legt ze uit. “Dus ik probeerde met man en macht te begrijpen hoe deze leerlingen zich voelden en waar ze over na dachten.”

Maar dit laatste bleek vrijwel onmogelijk. “Mijn dagelijkse lessen werden constant gemonitord. Alles werd bijgehouden, opgenomen en gecontroleerd. En hier waren zowel mijn studenten als ik ons pijnlijk bewust van.”

Foto: Een groepje studenten in Pyonyang, ANP
Foto: Een groepje studenten in Pyonyang, ANP

Speciaal buddy-systeem

Je kon bijvoorbeeld nooit een student onder vier ogen spreken. “Ze mogen absoluut nooit alleen zijn. Daarvoor hebben ze een speciaal buddy-systeem ingesteld. Waar ze ook gaan, ze gaan in paren.”

“Ik woonde in het complex naast de studenten. Er staan soldaten buiten, die deze gebouwen constant onder toezicht houden,” vertelt Kim over de scherpe controle op het terrein. “Mijn kamer zat zelfs boven die van een bewaker, dus ik werd de hele tijd in de gaten gehouden.”

“Ja, dan luisteren mensen wel braaf,” verklaart de journalist. “De studenten worden om 5:00 uur wakker en moeten dan een soort bootcamp doen. Ze rennen en marcheren als groep. Eigenlijk wordt de hele dag gepland als een militair regime.”

Speciale liedjes en televisie

Kortom, de dagen werden van minuut tot minuut uitgestippeld. Er werd zelfs gemarcheerd naar de kantine voor lunch of avondeten. “Na wat zelfstudie werden er gezamenlijk liedjes gezongen over de ‘grote leider’, Kim Il Sung.”

Mijn kamer zat boven die van een bewaker, ik werd de hele tijd in de gaten gehouden.

Suki Kim

Vox-journalist Iling vraagt zich af wat voor boeken de studenten dan mochten lezen of wat voor films ze keken. “Precies wat je zou verwachten in een totalitaire staat,” legt Kim uit. “Alle programma’s gingen over de Grote Leider. Zoals ‘the Nation of the Sun’, een programma over de heldhaftige daden van Kim Il Sung. Een ander programma was het Chinese ‘How the Steel was Tempered’, gebaseerd op een Russisch boek over de socialistische idealen.”

Ze weten niet beter

Nu denk je misschien dat dit toch super saai moet zijn voor de gemiddelde 19-jarige jongen. Maar dat ligt nét wat ingewikkelder, volgens Kim. “Dit is de enige waarheid die deze jongeren kennen, de enige waarheid die ze zien, lezen of horen. Dat betekent niet dat het allemaal robots zijn, ze lachen net als ieder ander. Maar hun wereld en verbeeldingskracht worden beperkt op een manier die wij nauwelijks kunnen bevatten.”

Toch weten de studenten wel van een wereld buiten Noord-Korea. “Volgens mij zijn ze er ook wel nieuwsgierig naar. Maar dat kunnen ze gewoonweg niet uitdrukken omdat het niet mag. Nieuwsgierigheid is verboden.”

Geluk is een relatief begrip. Net als waarheid en zelfontplooiing.

Suki Kim

Jezelf controleren

Waarom zou je hiermee akkoord gaan? Daar is een logische verklaring voor, legt de journalist uit. “Wanneer je altijd onder controle staat, altijd wordt opgevoed en terechtgewezen, dan word je gewoonweg geconditioneerd om het maar te accepteren. Het zorgt er zélfs voor dat je jezelf terechtwijst op het moment dat je je betrapt op iets wat eigenlijk niet mag.”

Dit is waarom geluk en doodsangst in Noord-Korea heel goed naast elkaar kunnen bestaan, volgens Kim. “Geluk is een relatief begrip. Net als waarheid en zelfontplooiing. Dit bereik je in Noord-Korea door gehoor te geven aan het regime van de politiek leider.”

Foto: De Noord-Koreaanse krant wordt opgehangen, ANP
Foto: De Noord-Koreaanse krant wordt opgehangen, ANP

Wat als het totalitaire regime valt?

Illing sluit af met een (onwaarschijnlijke) gewetensvraag aan Kim: “Als het Kim Jong-un regime zou instorten en de Noord-Koreanen vrij zouden zijn, hoe zouden ze daar dan op reageren?

“Waarschijnlijk zijn ze opgelucht,” speculeert de Amerikaanse schrijver. “Maar ik denk ook dat ze iets anders vinden om compleet in te geloven en achter te staan. Misschien een religie. Het volk is zo geconditioneerd om volgzaam te zijn, maakt niet uit wie de macht heeft.”

Dat belooft weinig zekerheid voor een democratische toekomst in Noord-Korea. “Er zijn nu drie generaties geweest van complete tirannie. Hoe repareer je die schade?” vraagt Kim zich af. Om ten slotte schoorvoetend toe te geven: “De grond is rijp een nieuwe dictatuur.”

Een bijzonder kijkje in de totalitaire staat. Ben je benieuwd naar het volledige interview met Suki Kim? Lees het via de link hieronder.

Bron: 
Vox