De vrouw die per ongeluk de incel-beweging startte vertelt haar verhaal
Foto van Eva Jinek

De vrouw die per ongeluk de incel-beweging startte vertelt haar verhaal

In 1997 begon Alana een steungroep voor mensen die moeite hadden met liefde en intimiteit. Ze bedacht de naam ‘incels’ voor deze mensen: onvrijwillig celibatair. Ze had geen idee dat deze term later verbonden zou worden met vreselijke aanslagen.

De vrouw die per ongeluk de incel-beweging startte vertelt haar verhaal
De vrouw die per ongeluk de incel-beweging startte vertelt haar verhaalGetty Images

In 1997 was het internet nog een rustige en vriendelijke plek. Geen Facebook, geen Instagram, geen Twitter, geen filterbubbels. Alana - ze wil niet haar volledige naam vertellen - was in de twintig en was als het om seks gaat een laatbloeier. Ze dacht: ik ben vast niet de enige, er moeten meer mensen zijn zoals ik.

Ze woonde in Toronto, Canada en begon een website genaamd Alana's Involuntary Celibacy Project. Het doel van de website was simpel: een plek creëren waar mensen die moeite hebben met liefde en intimiteit steun en advies kunnen vinden bij elkaar. Omdat de term involuntary celibate niet zo lekker bekte, maakte ze een afkorting: incels.

Zelf beschrijft ze de website als een “vriendelijke plek”. Het was een simpele site waarop artikelen stonden en er was een mailinglist. Ja, soms werd er misschien wat woede en frustratie geuit door mannen en vrouwen die geen liefde konden vinden, maar over het algemeen was het een fijne steungroep.

Incels anno 2018

Maar ruim twintig jaar later is de incel-gemeenschap compleet anders. Voor wie niet op de hoogte is van wat de hedendaagse incel-beweging inhoudt, een korte samenvatting.

Anno 2018 refereert de incel-beweging naar groepen mannen die gefrustreerd zijn met het feit dat ze geen liefde kunnen vinden. Ze zoeken elkaar op in online communities, waar ze veelal hun woede uiten tegen mannen die wél seks hebben (die noemen ze ‘Chads’) en seksueel actieve vrouwen (‘Stacys’). Op incel-forums wordt vaak afgegeven op feminisme en vrouwenhaat lijkt eerder regel dan uitzondering.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Natuurlijk vallen niet alle incels onder deze beschrijving. Het is een grote groep waarin sommigen extremer zijn dan anderen. Maar dat incels extreem kunnen zijn, werd duidelijk in 2014 toen de 22-jarige Elliot Rodger zes mensen vermoordde in California. Voor zijn aanslag publiceerde hij een 141-paginalang manifest waarin hij uitlegt dat hij een incel is en vertelt over zijn diepe haat tegen vrouwen.

Elliot Rodger wordt binnen de incel-gemeenschap gezien als een held.

Alana wist van niets

Alana was in 2000 al uit de community gestapt. Ver voordat de extremere kanten zichtbaar werden. “Ik wist van niets, want ik lette niet op. Mijn liefdesleven ging goed en ik wilde niet meer denken aan mijn geschiedenis als laatbloeier,” vertelt ze aan de BBC.

Tot ze op een dag een boekenwinkel binnenliep, een feministisch tijdschrift opensloeg en daar een kort verhaal las over Elliiot Rodger, een incel. Het woord dat zij zelf had verzonnen.

Ik was heel verdrietig en boos

Alana

Maar daar hield het niet bij op. In april 2018 schreef Alek Minassian, een man uit Toronto, op zijn Facebook: “De incel-rebellie is begonnen. Hulde aan de Supreme Gentleman Elliot Rodger!”

Kort daarna reed hij met een busje een drukke straat in waar hij 10 mensen vermoordde.

“Moet ik me schuldig voelen?”

Dit gebeurde allemaal in Toronto, de thuisstad van Alana. “Ik was heel verdrietig en boos,” vertelt ze. “Deze moorden vonden plaats in mijn eigen stad, dat maakte het nog erger. Ik heb er heel veel pijn van gehad.”

“Ook vroeg ik mezelf af, ‘moet ik me schuldig voelen’. Gelukkig bleven vrienden me vertellen dat het niet mijn schuld is. In 1997 was mijn doel om een gezonde en positieve groep op te zetten. Niet dit.”

Actie ondernemen

Wel is ze ervan overtuigd dat niets doen geen optie is. Ze wil actie ondernemen. Daarom begon ze Love Not Anger, een project dat onderzoekt hoe eenzame mensen liefde kunnen vinden, in plaats van te blijven hangen in woede.

Het is niet haar doel om haar oorspronkelijke website opnieuw uit te vinden. “Daten is gewoon ingewikkeld en voor sommige mensen gebeurt het allemaal wat traag. Sommigen hebben wat hulp nodig in sociale vaardigheden, maar dat betekent nog niet dat ze anders behandeld moeten worden.”

Ondanks alles blijft Alana geloven in de positieve kant van het internet. “Er zitten zoveel goede kanten aan. Zelfs in de hedendaagsse incel-fora zit iets positiefs. Namelijk dat het mensen helpt om vrienden te maken.”

Wil je meer weten over het fascinerende verhaal van Alana? Luister dan even naar de onderstaande podcast of lees het artikel van de BBC.

30 augustus 2018 17:15
Bron: 
Reply All
Bron: 
BBC