Foto: Charles Deluvio, Unsplash
Foto van Eva Jinek

De clitoris haalde zelden de geschiedenisboeken en dat pikken we niet meer!

Vagina, flamoes, doos, poes en poenie. Er zijn talloze namen voor down under, maar in de geschiedenisboeken werd er maar wat vaag over gedaan. Om over de clitoris nog maar te zwijgen. Dit is waarom.

Foto: Charles Deluvio, Unsplash
Foto: Charles Deluvio, Unsplash

Dat er tweeduizend jaar geleden amper werd gesproken over de clitoris, is nog niet eens zo heel gek. De eerste kennis over het menselijk lichaam vergaarde we namelijk niet door onszelf te bestuderen, maar door dierenlichamen te onderzoeken. De lichamen van dode dieren werden tot in de puntjes uitgepluisd door de Grieken om zo ook meer te leren over het reilen en zeilen van het menselijk lichaam.

Toch bleek al snel dat het dierenlichaam nét wat anders in elkaar steekt dan dat van de mens. Daarom besloten wetenschappers toch over te stappen op het bestuderen van de menselijke anatomie. En niet zomaar mensen, vaak waren misdadigers de gegadigden voor deze ‘anatomieles’. Aangezien misdadigers destijds vaker in mannelijke vorm voorkwamen dan in vrouwelijke, werd het vrouwenlichaam beduidend minder vaak onder de loep genomen. Naar de specifiek vrouwelijke organen en lichaamsdelen moest dus maar gegist worden.

Foto: Getty
Foto: Getty

De clitoris in (of uit) anatomieboeken

Maar van gehele onwetendheid over de clitoris, was zeker geen sprake. Andreas Vesalius, die wordt beschouwd als the godfather van de anatomie dankzij zijn boek Fabric of the Human Body uit 1543, dacht dat de clitoris alleen toebedeeld was aan tweeslachtige dieren (dieren met zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsorganen, oftewel hermaphrodieten).

Hoewel hij niet helemaal op het verkeerde spoor zat, klopte zijn bevindingen en theorieën natuurlijk niet. De vroege schrijver geloofde nog wel meer rare dingen. Bijvoorbeeld dat er een verbinding bestond tussen vagina en borsten omdat hij dacht dat menstruatiebloed uiteindelijk melk werd. Bijna goed Vesalius...

Tijdens de Renaissance bleef het dus verdacht stil rond het ‘genotsknotsje’. Veel wetenschappers schreven er helemaal niet over en maakten driehoekige uitsnedes op de plek waar eigenlijk de vagina hoorde te prijken. Anderen boden al vroegtijdig hun excuses aan of waarschuwden voor de schokkende materie die men kon aantreffen in de anatomieboeken. Dat is best tegenstrijdig eigenlijk, want als we kijken naar de kunst uit de Renaissance dan worden vrouwelijke geslachtsdelen en vormen alles behalve verhuld.

De herontdekking

Zelfs tegen de tijd dat onderzoekers een veel duidelijker beeld hadden van de wondere wereld van de vrouwelijke anatomie, bleef één belangrijk onderdeel lange tijd afwezig: de clitoris. “Binnen de wetenschap werd er nooit één lijn getrokken of de clitoris nou wel of niet in de anatomie opgenomen moest worden,” zegt geschiedenis promovendus Scottie Hale Buehler: "Door de geschiedenis heen zijn er verschillende momenten geweest waarop de clitoris als het ware is herontdekt."

Charles Deluvio, Unsplash
Foto: Charles Deluvio, Unsplash

Tegen 1901 nam één van de belangrijkste anatomieboeken Gray's Anatomy - nee, niet de serie - de clitoris op het in het boekwerk. Maar in de editie van het jaar 1948, was ‘ie alweer verdwenen. Opvallend genoeg waren anatomisten er dus niet over uit of de clitoris het nou wel of niet verdiende om opgenomen te worden in de boeken over anatomie. Hoogleraar Sociologie Alicia D. Bonaparte heeft daar wel een verklaring voor: “Het weglaten van de clitoris komt grotendeels voort uit ‘zorgen over sociale hygiëne en moraliteit’. Er was angst voor het benoemen van de clitoris, omdat het puur gaat om seksueel genot van vrouwen." En Buehler kan daar wel een verklaring voor vinden: “En dat is natuurlijk niet de bedoeling.”

Een voetstuk voor de clit

De clitoris heeft vandaag de dag eigenlijk nog steeds te kampen vooroordelen en slechte kennis. En dat terwijl het zo’n belangrijk lichaamsdeel is. Het lukt immers maar 30 procent van de vrouwen om klaar te komen van alléén penetratie.

Bovendien is het standaardbeeld dat we van down under hebben niet helemaal realistisch. In de meeste boeken lijken schaamlippen bijvoorbeeld altijd symmetrisch en daarnaast wordt de vagina zelf meestal afgebeeld als een gat. Sommige boeken beschrijven de clitoris zelfs als een kleine penis of stellen dat de clitoris uit de penis is geëvolueerd. Maar volgens onderzoeker Robert James King van de School of Applied Psychology van University College Cork is deze theorie behoorlijk achterhaald. “Dit soort theorieën doen af aan de complexiteit van de clitoris, en dat is zonde!”

Al deze vertekende weergaven, ontwetendheid en taboes leiden tot een onrealistisch beeld van de vrouwelijke genitaliën. We kunnen de anatomieboeken van vroeger niet meer veranderen, maar laten we vanaf nu de clitoris het erepodium geven dat zij verdient!

Bron: 
Broadly, Vice